رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۸ اسفند ۱۳۹۵
  • الأحد ۲۹ جماد أول ۱۴۳۸
  • 2017 Sunday 26 February
    مهاباد لطیف
    (°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.۶٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۶٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اسفند ۱۳۹۵
ش ی د س چ پ ج
« بهمن    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
2829  
  • پنج شنبه ۹ دی ۱۳۹۵ - ۱۳:۵۴
  • کد خبر : 3031
  • مشاهده : 133 بازدید
  • وعده ها
  • چاپ خبر : هفتمین جشنواره نمایشنامه نویسی کردی در ديابكر تركيه

به گزارش پایگاه خبری هنری بینەر، مرکز تئاتر شهرداری ئامد (دیاربکر) به منظور ارتقاء سطح کمی و کیفی نمایشنامه نویسی کوردی و همچنین تشویق نمایشنامه نویسان جوان، با هدف خلق آثار نو در ادبیات نمایشی کوردستان و معرفی و ارائه آن در بین اقشار مختلف مردم هفتمین جشنواره نمایشنامه نویسی را برگزار می کند. جوایز […]

به گزارش پایگاه خبری هنری بینەر، مرکز تئاتر شهرداری ئامد (دیاربکر) به منظور ارتقاء سطح کمی و کیفی نمایشنامه نویسی کوردی و همچنین تشویق نمایشنامه نویسان جوان، با هدف خلق آثار نو در ادبیات نمایشی کوردستان و معرفی و ارائه آن در بین اقشار مختلف مردم هفتمین جشنواره نمایشنامه نویسی را برگزار می کند. جوایز این جشنواره مزین به نام نویسنده شهیر کورد، عبدالرحیم رحمی حکاری که اولین نمایشنامه کوردی به نام “ممی آلان” را به نگارش درآورده خواهد بود.

شرایط حضور:

۱. شرکت کنندگان در انتخاب موضوع نمایشنامه آزاد هستند. نمایشنامه ها می بایست بر اساس رمان، داستان کوتاه، شعر، بیت، اساطیر و افسانه ها، رویداد تاریخی و … به نگارش درآمده باشند.

۲. آثار می بایست به یکی از لهجه های زبان کوردی باشند.

۳. متن نمایشنامه می بایست حداقل دارای ۳۰هزار کاراکتر (حرف) و همچنین تایپ شده باشند.

۴. نمایشنامه هایی که به جشنواره ارسال می شوند می بایست اوریجینال بوده و تا زمان اعلام آراء هیئت داوران به اجرا درنیامده باشند.

۵. هر نمایشنامه نویس می تواند تنها با یک اثر در جشنواره حضور داشته باشد.

۶. نمایشنامه ها می بایست تا تاریخ ۳۱ ماه مارس ۲۰۱۷ (۱۱ فروردین ۱۳۹۶) به آدرس ایمیل amedshano@gmail.com با فرمت pdf ارسال شوند.

۷. متقاضیان می بایست دو فایل pdf ارسال نمایند. یکی فایل نمایشنامه که فقط اسم اثر در صفحه اول آن درج شده باشد و نام نویسنده ذکر نشده باشد. دوم فایلی شامل مشخصات نویسنده (نام، نام خانوادگی، نام اثر ارسالی، آدرس،شماره تلفن، پیشینه کوتاه). لازم به ذکر است آثار ارسالی بدون درج نام نویسنده در اختیار داوران قرارخواهد گرفت.

۸. ارسال اثر به جشنواره به منزله پذیرش تمامی شرایط جشنواره و همچنین تاکید بر اورجینال بودن اثر و عدم اجرای آن تا زمان اعلام آراء هیئت داوان خواهد بود و در صورت اثبات عدم اوریجنال بودن آثار، داوری نخواهند شد.

هیئت داوران:

گوران علی کریم، کاوه شیخه، کیوان فهیمی، الوان کوچر، شیلان آلوگز

جوایز:

جوایز اصلی جشنواره به سه نمایشنامه برگزیده اهدا خواهد شد. جوایز اصلی برای هر برگزیده ۳۰۰۰ لیر ترکیه(در حال حاضر معادل حدود ۳ میلیون تومان) خواهد بود.

نمایشنامه های برگزیده پس بررسی توسط هیئت مرکز تئاتر شهرداری دیاربکر از سوی مرکز انتشارات شهرداری چاپ و منتشر خواهند شد.

اعلام نتایج:

آراء هیئت داوران در هفته اول ماه می ۲۰۱۷ (۱۱ الی ۱۶م اردیبهشت ۱۳۹۶) اعلام خواهد شد.

آدرس و شماره تلفن دبیرخانه:

Elazığ Cad. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrosu Yenişehir/DİYARBAKIR

(Tel: 0412. 223 49 42)

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

من از مرگ هنرمندان خوشحالم

شاید بتوان گفت مرگ حقیقی ترین و عادلانه ترین پدیده ی جهان است که گریزی از آن برای هیچ کس نیست. مسئله ای که در طول تاریخ همواره یکی از دغدغه های بشری بوده و هست. اما مرگ هنرمندان داستان دیگری دارد و مرگ هنرمندان در سرزمین من داستانی دیگرگونه تر! من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که تجربه نشان داده است این تنها راه توجه مردم و مسئولین به هنر و هنرمندان است. زمانی که هنرمندی می میرد، همه شاعر می شویم و به گونه ای در سوگ شاعر مرثیه می سراییم و اشک می ریزیم و بر سر و سینه می کوبیم، تو گویی قبل از به خاکسپاری هنرمند مرحوم ، ما را باید به خاک بسپارند. به مدد اینترنت و گروههای اجتماعی چنان از آثار هنرمند مرحوم یاد می کنیم، تو گویی آثار هنری وی ، بخش از زندگی ما بود. صبح قبل از صبحانه، یک قاشق چای خوری شعر، ظهر یک دومِ موسیقی بعد از ناهار و شب قبل از خواب یک فنجان دمنوشِ فیلم! من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که هیچ نوع مرگ دیگری اینچنین همه - مردم و مسئولین - را دور هم جمع نمی کند، هیچ دلیلی دیگری نمی تواند به این زیبایی اسباب پیاده روی از مسجد جامع تا سر مزار را فراهم آورد. هیچ پدیده ی دیگری نمی شناسم که تا این میزان سوال فلسفی و افسوس در دل همه ایجاد کند. افسوسی که منجر به درس و تصمیم های بزرگ بین مردم و مسئولین می شود. تصمیم هایی از قبیل توجه به هنرمندان، توسعه ی فضای هنری و قدردانستن داشته های فرهنگی شهرمان. اما نمی دانم چرا عمر این تصمیات کوتاه است و معمولاً از فلکه ی ساعت به بعد فراموش می شود. شاید به خاطر ترافیک  باشد. به خصوص که اکنون شهر اول در بوق نزدن شناخته شده ایم و جهت از دست ندادن این مقام مهم فرهنگی تمام حواسمان به این است بوق نزنیم و همین باعث می شود که تصمیمات فرهنگی دیگرمان را فراموش کنیم. اما اشکالی ندارد، در عوض همین بوق نزدن را بیلان کار فرهنگی محسوب می کنیم و با افتخار همه جا بوق نزدنمان را در بوق و کرنا می کنیم! من از مرگ هنرمندان خوشحالم. چرا که به غیر از مرگ هنرمندانِ شهرم، به هیچ شکل دیگری نمی توان کاری کرد که آثارشان بین همه پخش شود. در شهری که سالن سینما ندارد، نگارخانه ندارد، سالن تئاتر ندارد، صنعت نشر درست ندارد و از همه مهمتر بینش فرهنگی و هنری صحیحی در بین تعداد قابل توجهی از مسئولین و مردم وجود ندارد، طبیعتا تنها گورستان می تواند بهترین مکان برای عرضه ی هنر هنرمندان باشد. من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که آنان که تمام زندگیشان را بدون هیچ چشم داشتی و با کمترین امکانات و توقعات وقف کار هنری می کنند، در مرگشان نیز موهبتی نهفته است. موهبت وسیع تر شدن آرامگاه هنرمندان شهرمان، تا هر مهمانی که به شهرمان آمد ...
css.php