رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 2 خبر


    مهاباد لطیف
    ٢٢(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۵٢(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۵٢(in)
  • پنج شنبه ۹ دی ۱۳۹۵ - ۱۳:۵۴
  • کد خبر : 3031
  • مشاهده : 341 بازدید
  • وعده ها
  • چاپ خبر : هفتمین جشنواره نمایشنامه نویسی کردی در ديابكر تركيه

به گزارش پایگاه خبری هنری بینەر، مرکز تئاتر شهرداری ئامد (دیاربکر) به منظور ارتقاء سطح کمی و کیفی نمایشنامه نویسی کوردی و همچنین تشویق نمایشنامه نویسان جوان، با هدف خلق آثار نو در ادبیات نمایشی کوردستان و معرفی و ارائه آن در بین اقشار مختلف مردم هفتمین جشنواره نمایشنامه نویسی را برگزار می کند. جوایز […]

به گزارش پایگاه خبری هنری بینەر، مرکز تئاتر شهرداری ئامد (دیاربکر) به منظور ارتقاء سطح کمی و کیفی نمایشنامه نویسی کوردی و همچنین تشویق نمایشنامه نویسان جوان، با هدف خلق آثار نو در ادبیات نمایشی کوردستان و معرفی و ارائه آن در بین اقشار مختلف مردم هفتمین جشنواره نمایشنامه نویسی را برگزار می کند. جوایز این جشنواره مزین به نام نویسنده شهیر کورد، عبدالرحیم رحمی حکاری که اولین نمایشنامه کوردی به نام “ممی آلان” را به نگارش درآورده خواهد بود.

شرایط حضور:

۱. شرکت کنندگان در انتخاب موضوع نمایشنامه آزاد هستند. نمایشنامه ها می بایست بر اساس رمان، داستان کوتاه، شعر، بیت، اساطیر و افسانه ها، رویداد تاریخی و … به نگارش درآمده باشند.

۲. آثار می بایست به یکی از لهجه های زبان کوردی باشند.

۳. متن نمایشنامه می بایست حداقل دارای ۳۰هزار کاراکتر (حرف) و همچنین تایپ شده باشند.

۴. نمایشنامه هایی که به جشنواره ارسال می شوند می بایست اوریجینال بوده و تا زمان اعلام آراء هیئت داوران به اجرا درنیامده باشند.

۵. هر نمایشنامه نویس می تواند تنها با یک اثر در جشنواره حضور داشته باشد.

۶. نمایشنامه ها می بایست تا تاریخ ۳۱ ماه مارس ۲۰۱۷ (۱۱ فروردین ۱۳۹۶) به آدرس ایمیل amedshano@gmail.com با فرمت pdf ارسال شوند.

۷. متقاضیان می بایست دو فایل pdf ارسال نمایند. یکی فایل نمایشنامه که فقط اسم اثر در صفحه اول آن درج شده باشد و نام نویسنده ذکر نشده باشد. دوم فایلی شامل مشخصات نویسنده (نام، نام خانوادگی، نام اثر ارسالی، آدرس،شماره تلفن، پیشینه کوتاه). لازم به ذکر است آثار ارسالی بدون درج نام نویسنده در اختیار داوران قرارخواهد گرفت.

۸. ارسال اثر به جشنواره به منزله پذیرش تمامی شرایط جشنواره و همچنین تاکید بر اورجینال بودن اثر و عدم اجرای آن تا زمان اعلام آراء هیئت داوان خواهد بود و در صورت اثبات عدم اوریجنال بودن آثار، داوری نخواهند شد.

هیئت داوران:

گوران علی کریم، کاوه شیخه، کیوان فهیمی، الوان کوچر، شیلان آلوگز

جوایز:

جوایز اصلی جشنواره به سه نمایشنامه برگزیده اهدا خواهد شد. جوایز اصلی برای هر برگزیده ۳۰۰۰ لیر ترکیه(در حال حاضر معادل حدود ۳ میلیون تومان) خواهد بود.

نمایشنامه های برگزیده پس بررسی توسط هیئت مرکز تئاتر شهرداری دیاربکر از سوی مرکز انتشارات شهرداری چاپ و منتشر خواهند شد.

اعلام نتایج:

آراء هیئت داوران در هفته اول ماه می ۲۰۱۷ (۱۱ الی ۱۶م اردیبهشت ۱۳۹۶) اعلام خواهد شد.

آدرس و شماره تلفن دبیرخانه:

Elazığ Cad. Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrosu Yenişehir/DİYARBAKIR

(Tel: 0412. 223 49 42)

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

یادداشتی بر حاشیه‌ نمایشگاه مهدی ضیاءالدینی، نقاش کُرد

روایت‌های عشق

لازم نیست از تکنیک‌های نقاشی چیزی بلد باشید، یا سال‌ها در مورد تاریخ هنر مطالعه کرده باشید، تنها کافی است «کُرد» باشید تا تابلوهای«مهدی ضیاءالدینی» بر افسانه‌های کردی، تو را به عمق تاریخ شفاهی کردستان ببرد. افسانه‌هایي که از دو گفتمان بنیادی - عشق و تراژدی- سخن می‌گوید. در همان قدم‌های ابتدایی نمایشگاه، دیگر به طور کل سخن دوست محققم باورم شد: «بیت‌های کردی الهیات کلاسیک کردها هستند». نمی‌توان تابلوی «سوارو» یا «شور محمود و مرزینگان» را دید و در ذهن خود سفر جانکاه عشق را مرور نکرد. مهدی ضیاءالدینی، دقیقا شکل تابلوهایش هست؛ ظاهری آرام و درونی سنگین. روایت‌ مردمانش را با نوک قلمو از تاریخ سینه به سینه بیرون می‌کشد، رنگ می‌زند و دوباره زنده می‌کند. در عصری که تکنولوژی، قصه‌ها را به حاشیه رانده و همه چیز را ساندویچ شده و تنها در اپیزودهای دو خطی به خورد مخاطبانش می‌دهد، و خود «تخریب کلان روایت‌ها» به تنها روایت اسطوره‌ای عصر ما بدل شده است، جسارت می‌خواهد که مخاطب را به دنیایی کلاسیک و به دور از تلگرام و اینستاگرام و موبایل و لپ تاپش دعوت کرد. روایتگر بیت «سوارو»، زنی نه تنها از قبیله‌ عشق بلکه از قبله‌ عشق است، با گیسوانی آشفته و کلامی محزون. روایتگر قصه،‌ عاشق خویش است. سوارکاری چابک، در میان انبوه سواران به جنگ دشمن می‌رود و در آخرین دیدار از معشوق خود طلب بوسه می‌کند. اما زن، با چشمانی باز و سینه‌ای پر از غرور برایش شرط تعیین می‌کند. «تنها در صورت پیروزی در جنگ است که به کام من میرسی». سوار، دیگر هم برای وطن باید بجنگد و هم برای عشق. اکنون سوار باز آمده، شکست نخورده اما زخمی است و باز زن، آواز سر می‌دهد، ملول و نگران و پشیمان: «نه، هیچ طبیب و لقمانی بر بالینش حاضر نشود، خودم از تن خود، از عرق سینه‌ام، از گرد انگشترم برایش مرهمی درست می کنم و بر آن زخم می‌نهم». کلامی محکم، سنگین با آوازی کش‌دار. نقش‌های مهدی ضیاءالدینی، تنها روایتگر قصه‌ها نیست بلكه پلی میان اکنون و گذشته‌ دوری است که حسی غریب دامانش را گرفته و انگار میان دود و دم این همه «آوانگاردیسم» بی‌بنیان گم شده است. گویی بر روی هر تابلویش جمله‌ معروف آرتور‌ رمبو نوشته شده است: «همان‌گونه که می‌دانیم، عشق را باید از نو ابداع کرد». قامت کشیده‌ زن‌ها، سینه‌ فراغ مردها و صورت مغموم و تامل برانگیزشان، برایم یادآور سخنی از آلن بدیو بود: «عشق هردم باز آفریدن خود است؛ شعله اش را نگهدار تا پایدار بماند». در جست‌وجویی حماسی وار بر بیت‌های کردی مانند نقش‌های استاد، باید جسورانه اسبت را زین کنی؛ اگر از جنس حماسه‌ای، شال و کمر و سربند ببندی و اگر از جنس روایتگر عشق هستی، باید «که وا» و« سوخمه» و «کولینجه» را با کلاه و پولک‌های آویزانش بر تن کنی. حال آماده‌ سفر به عمق ذهن مردمان کرد هستی. تمام رنگ‌های عالم را در خورجین بگذار و هرچقدر –واژه- داری با خودت ببر؛ چرا که برای توصیف چنین عالمی ...
css.php