رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 1 خبر


    مهاباد لطیف
    ٣۴(°C)
    وزش باد ١٨(mph)
    فشار ٢۵.٣٠(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.٣٠(in)
  • سه شنبه ۷ دی ۱۳۹۵ - ۱۸:۱۴
  • کد خبر : 2950
  • مشاهده : 331 بازدید
  • س.ت » سینما
  • چاپ خبر : پنجاه و پنجمین جشنواره ی منطقه ای فیلم کوتاه «بينالود»

به گزارش بینەر، فیلم مستندی از فیلمساز مهابادی، کیوان فهیمی، به بخش مسابقەی پنجاه و پنجمین جشنواره فیلم کوتاه سینما جوان «بینالود» راه یافت. بر پایەی این گزارش، از میان ١٠٩ اثر رسیده در بخش مستند به این جشنواره، مستند «همسایه های رودخانه» به کارگردانی کیوان فهیمی توانست همراه با ١٤ اثر دیگر در این […]

به گزارش بینەر، فیلم مستندی از فیلمساز مهابادی، کیوان فهیمی، به بخش مسابقەی پنجاه و پنجمین جشنواره فیلم کوتاه سینما جوان «بینالود» راه یافت. بر پایەی این گزارش، از میان ١٠٩ اثر رسیده در بخش مستند به این جشنواره، مستند «همسایه های رودخانه» به کارگردانی کیوان فهیمی توانست همراه با ١٤ اثر دیگر در این بخش به رقابت بپردازد.
این مستند زندگی روزانەی کودکان یکی از روستاهای سردشت و تاثیر جغرافیای خاص این منطقه بر زندگی آنان را روایت می کند.
سایر عوامل این مستند عبارتند از:
تصویربردار: عبدالقادر طه زاده، دستیار تصویر: رامین اسلام خواه، صدابردار: فردین ملاسلیمی، صداگذاری: انسیه ملکی، تدوین: کیوان فهیمی، اصلاح رنگ: محسن خیرآبادی، موسیقی: ظاهر اسماعیلی و شادی پاکزاد، مجری طرح: موسسه فیلمسازی آرتین فیلم آفتاب و گروه فرانگر، تهیه کننده: هژار نورانی و سمیرا مرزبان.
پنجاه و پنجمین جشنواره منطقه‌ای «بینالود» با حضور استان‌های خراسان رضوی، خراسان جنوبی، خراسان شمالی، گلستان، مازندران، گیلان، آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل و زنجان توسط انجمن سینمای جوانان ایران و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان خراسان رضوی از تاریخ ٢٢ الی ٢٤ دی ماه ١٣٩٥ به مدت سه روز در استان خراسان رضوی، شهر مشهد برگزار می‌شود.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

یادداشتی بر حاشیه‌ نمایشگاه مهدی ضیاءالدینی، نقاش کُرد

روایت‌های عشق

لازم نیست از تکنیک‌های نقاشی چیزی بلد باشید، یا سال‌ها در مورد تاریخ هنر مطالعه کرده باشید، تنها کافی است «کُرد» باشید تا تابلوهای«مهدی ضیاءالدینی» بر افسانه‌های کردی، تو را به عمق تاریخ شفاهی کردستان ببرد. افسانه‌هایي که از دو گفتمان بنیادی - عشق و تراژدی- سخن می‌گوید. در همان قدم‌های ابتدایی نمایشگاه، دیگر به طور کل سخن دوست محققم باورم شد: «بیت‌های کردی الهیات کلاسیک کردها هستند». نمی‌توان تابلوی «سوارو» یا «شور محمود و مرزینگان» را دید و در ذهن خود سفر جانکاه عشق را مرور نکرد. مهدی ضیاءالدینی، دقیقا شکل تابلوهایش هست؛ ظاهری آرام و درونی سنگین. روایت‌ مردمانش را با نوک قلمو از تاریخ سینه به سینه بیرون می‌کشد، رنگ می‌زند و دوباره زنده می‌کند. در عصری که تکنولوژی، قصه‌ها را به حاشیه رانده و همه چیز را ساندویچ شده و تنها در اپیزودهای دو خطی به خورد مخاطبانش می‌دهد، و خود «تخریب کلان روایت‌ها» به تنها روایت اسطوره‌ای عصر ما بدل شده است، جسارت می‌خواهد که مخاطب را به دنیایی کلاسیک و به دور از تلگرام و اینستاگرام و موبایل و لپ تاپش دعوت کرد. روایتگر بیت «سوارو»، زنی نه تنها از قبیله‌ عشق بلکه از قبله‌ عشق است، با گیسوانی آشفته و کلامی محزون. روایتگر قصه،‌ عاشق خویش است. سوارکاری چابک، در میان انبوه سواران به جنگ دشمن می‌رود و در آخرین دیدار از معشوق خود طلب بوسه می‌کند. اما زن، با چشمانی باز و سینه‌ای پر از غرور برایش شرط تعیین می‌کند. «تنها در صورت پیروزی در جنگ است که به کام من میرسی». سوار، دیگر هم برای وطن باید بجنگد و هم برای عشق. اکنون سوار باز آمده، شکست نخورده اما زخمی است و باز زن، آواز سر می‌دهد، ملول و نگران و پشیمان: «نه، هیچ طبیب و لقمانی بر بالینش حاضر نشود، خودم از تن خود، از عرق سینه‌ام، از گرد انگشترم برایش مرهمی درست می کنم و بر آن زخم می‌نهم». کلامی محکم، سنگین با آوازی کش‌دار. نقش‌های مهدی ضیاءالدینی، تنها روایتگر قصه‌ها نیست بلكه پلی میان اکنون و گذشته‌ دوری است که حسی غریب دامانش را گرفته و انگار میان دود و دم این همه «آوانگاردیسم» بی‌بنیان گم شده است. گویی بر روی هر تابلویش جمله‌ معروف آرتور‌ رمبو نوشته شده است: «همان‌گونه که می‌دانیم، عشق را باید از نو ابداع کرد». قامت کشیده‌ زن‌ها، سینه‌ فراغ مردها و صورت مغموم و تامل برانگیزشان، برایم یادآور سخنی از آلن بدیو بود: «عشق هردم باز آفریدن خود است؛ شعله اش را نگهدار تا پایدار بماند». در جست‌وجویی حماسی وار بر بیت‌های کردی مانند نقش‌های استاد، باید جسورانه اسبت را زین کنی؛ اگر از جنس حماسه‌ای، شال و کمر و سربند ببندی و اگر از جنس روایتگر عشق هستی، باید «که وا» و« سوخمه» و «کولینجه» را با کلاه و پولک‌های آویزانش بر تن کنی. حال آماده‌ سفر به عمق ذهن مردمان کرد هستی. تمام رنگ‌های عالم را در خورجین بگذار و هرچقدر –واژه- داری با خودت ببر؛ چرا که برای توصیف چنین عالمی ...
css.php