رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • الثلاثاء ۹ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 21 August
    مهاباد لطیف
    ٣١(°C)
    وزش باد ٧(mph)
    فشار ٢۵.۴٣(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۴٣(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مرداد ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« تیر    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
  • یکشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۹:۲۸
  • کد خبر : 6384
  • مشاهده : 291 بازدید
  • تیتر 3 » س.ت » سینما
  • چاپ خبر : فیلم کوتاه استادیوم آماده نمایش شد

فیلم کوتاه استادیوم به کارگردانی کیوان فهیمی و به تهیه کنندگی سمیرا مرزبان و کیوان فهیمی آماده نمایش شد.

به گزارش بینەر، کیوان فهیمی کارشناس ارشد کارگردانی تئاتر و فیلمساز پیش از این فیلم چندین فیلم کوتاه از جمله داستانی ملودی یک رویا، مستند همسایه های رودخانه، من اچ آی وی مثبت هستم، ییلاق جانداران، فیلم تلویزیونی فردا روز دیگری است و چندین مجموعه مستند تلویزیونی را کارگردانی نموده است و در زمینه ساخت مستند و عکاسی کسب و کار (صنعتی) نیز فعالیت می کند و سابقه تدریس در انجمن سینمای جوانان دفتر مهاباد را نیز دارد.

در سیناپس این فیلم آمده:

در زمان برگزاری یک مسابقه فوتبال پسری نوجوان قصد دارد با پدرش به استادیوم برود. اما پدر به استادیوم نمی رود و پسر ناخواسته درگیر ماجرایی دیگر می شود.

دیگر عوامل این فیلم کوتاه عبارتند از:

بازیگران: علیرضا ثانی فر، مجتبی فلاحی، بهار زندی و رضا ابراهیمی، فیلمنامه و کارگردانی: کیوان فهیمی، مدیر فیلمبرداری: محمد حدادی، تدوین: پویان شعله ور، طراح صحنه: نسیم چوگلی، طراح گریم: شورش معروفی، صدابردار: مصطفی اکبری منجیل، طراحی و میکس صدا: انسیه ملکی، آهنگساز: جمال سامری، اصلاح رنگ و نور و ویژوال: محسن خیرآبادی، عکاس، علی کاوه، مدیرتولید: داود ماسوله، دستیار کارگردان و برنامه ریز: دیاکو خاکی، منشی صحنه: نازنین نوروزیان، دستیار اول فیلمبردار: سعید گودرزی، گروه فیلمبرداری: حجت پاپی، سجاد محمد پور طالشی و ابراهیم میرزایی، دستیار صدابردار: امیرحسین احمدزاده، دستیار گریم: بهادر نانگیر، امور فنی صداگذاری: میلاد سرچم، دستیار صحنه: نادر صمدی، دستیار تدوین: فروغ عزیزی، دستیار تولید: محمدرضا محمدپور، مدیر تدارکات: مانی محمد پور ماسوله، دستیاران تدارکات: عباس پورغریب شاهی، مهران محمدپور، پشتیبانی تجهیزات تصویر: آرش رحیم زاده، سینه موبیل: صادق کرمی، امور صدا: استویو مون، مشاور رسانه ای: ناصر(هژار) نورانی، مترجم زیر نویس: حمید قادری، مجری طرح: شیلان سعدی، تولید شارو فیلم.

 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php