رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٢٠(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۵٣(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۵٣(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
خرداد ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« اردیبهشت    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
  • سه شنبه ۲۷ تیر ۱۳۹۶ - ۰۱:۴۳
  • کد خبر : 5570
  • مشاهده : 283 بازدید
  • تیتر » س.ت » موسیقی
  • چاپ خبر : گروه «ژاو» در تهران روی صحنه می‌رود

کنسرت گروه «ژاو» به آهنگسازی سیاوش کامکار، در تالار رودکی تهران برگزار می‌شود.

به گزارش بینەر، کنسرت گروه «ژاو» روز جمعه ٣٠ تیرماه سال جاری در تالار رودکی تهران به روی صحنه می‌رود.

اجرای اخیر گروه «ژاو» در بیات ترک فا از ساخته‌های سیاوش کامکار و امین جهانگیری روی قطعات بی‌کلام است و تجربه‌ای از این گروه در موسیقی پلی‌فونیک به حساب می‌آید.

سیاوش کامکار و امین جهانگیری (سنتور)، احسان امامی (عود)، امیر ناصر رنجبر (کمانچه)، نیریز کامکار (تار) و مرتضی مومنیان (تنبک و سازهای کوبه‌ای) عوامل اجرایی این کنسرت می‌باشند.

اولین کنسرت این گروه در سال ٩١ برگزار شد و در این مدت در چندین فستیوال داخلی و خارجی به اجرای برنامه پرداخته است. پیش از این آلبوم موسیقی «رو» (Avaunt) از گروه «ژاو» به آهنگسازی «سیاوش کامکار» در دستگاه ماهور برای سازهای ایرانی و بدون کلام منتشر شد. این اولین اثر گروه «ژاو» است که یازده قطعه به نام‌های «پیش درآمد ماهور»، «سکنجبین (تکنوازی سنتور)»، «چهارمضراب ماهور»، «دونوازی کمانچه و عود»، «رخش»، «دونوازی تار آوازی»، «نوش دارو (دونوازی تار به همراهی تنبک)»، «تکنوازی تنبک»، «رو (دونوازی سنتور و تار به همراهی کوبه ای)»، «روی تپه‌های ماهوری (دونوازی کمانچه و تنبک)» و «آفتاب» دارد.

کنسرت گروه «ژاو» روز جمعه ٣٠ تیرماه سال جاری راس ساعت ٢١ در تالار رودکی (واقع در خیابان حافظ، خیابان استاد شهریار) به روی صحنه می‌رود.

علاقمندان به موسیقی سنتی ایرانی می‌توانند بلیط این کنسرت را از طریق سایت تیوال به نشانی www.tiwall.com تهیه فرمایند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php