رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٢٨(°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.۵۴(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 4-Moderate
    رطوبت ٢۵.۵۴(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اردیبهشت ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« فروردین    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
  • سه شنبه ۱۳ تیر ۱۳۹۶ - ۱۵:۱۴
  • کد خبر : 5281
  • مشاهده : 228 بازدید
  • س.ت » سینما
  • چاپ خبر : کردستان، لوکیشن متفاوت حمید نعمت‌الله

فیلم‌های ۹۰ دقیقه‌ای «بیا از گذشته حرف بزنیم» از روز گذشته به کارگردانی حمید نعمت‌الله و با حضور شخصیت‌های اصلی داستان جلوی دوربین رفت.

به گزارش بینەر به نقل از فارس، حمید نعمت‌الله نویسنده و کارگردان مطرح سینما و تلویزیون که هم اینک فیلم «رگ خواب» ساخته او بر پرده سینماها است، تصمیم گرفت فیلم‌های ۹۰ دقیقه‌ای از مجموعه‌ «بیا از گذشته حرف بزنیم» را به تهیه‌کنندگی خود با محوریت سفر سه مادر به شهرهای مختلف کشور از جمله بانه، یزد، نیشابور، چالوس مورد توجه قرار می‌گیرد و  اتفاقاتی که برای این سه می‌افتد، برای مخاطب روایت می ‌شود.

مضامین انسانی، اجتماعی و شهری معمولا در کارهای نعمت‌الله پررنگ هستند و همین مساله را می توان از ویژگی‌های بارز این اثر هم دانست.

حمید نعمت الله درباره ادامه تولید این فیلم‌ها گفت: ماجراهای جذابی برای این حاج خانم‌ها در گذشته رخ داد و برای مخاطب هم جذاب بود به همین دلیل تلاش کردیم تا با ماجرای جذاب و جالب تولید این فیلم‌ها را ادامه دهیم. نکته مهم‌تر این که ماجرای سه پیرزن است که  به شخصیت‌هایی شناخته شده بین مردم تبدیل شده است. در این فیلم ها زیباترین مضامین انسانی، موفق شده حس افتخار به نقاط مختلف ایران و ایرانی بودن را در میان مخاطبان نهادینه کند.

بنا براین گزارش، تولید فیلم ۹۰ دقیقه‌ای این مجموعه آثار از روز گذشته آغاز شده و در اولین روز آزیتا لاچینی جلوی دوربین رفته و امروز دو شخصیت دیگر ثریا قاسمی و پوراندخت مهیمن هم جلوی دوربین می ‌روند.

تعدادی از عواملی که در ساخت این فیلم ‌ها همکاری دارند عبارتند از: معصومه بیات (نویسنده فیلمنامه)، حمید نعمت الله (کارگردان و تهیه‌کننده)، رضا شیخی (مدیر تصویربرداری)، علی عدالت دوست (صدابردار)، سعید بیات (دستیار و برنامه ریز)، حسین کرمی (طراح صحنه و لباس)، لیلا ثانی (طراح گریم) و سهراب پورناظری (موسیقی).

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php