رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 1 خبر


    مهاباد تا قسمتی ابری
    ٩(°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.۶٢(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 1-Low
    رطوبت ٢۵.۶٢(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
بهمن ۱۳۹۶
ش ی د س چ پ ج
« دی    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  
بایرام فضلی از مدیر فیلم‌برداری «ماندوو» و فیلم‌های تجربی می‎گوید:

دوربین در این فیلم شخصیت مستقل دارد

بایرام فضلی فارغ‌التحصیل رشته سینما در مقطع کارشناسی از دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر است. او که بیشتر به عنوان مدیر فیلم‌برداری در سینمای ایران فعالیت می‌کند، تاکنون با بیش از ۱۲۰ فیلم کوتاه و بلند و مستند و داستانی به عنوان فیلم‌بردار و تصویربردار همکاری داشته است. ضمن آن که فیلم‌های «بازهم سیب داری؟»، «چاه» و «سنگر روبه رو» از تجربیات او در حوزه فیلم‌سازی است. بایرام فضلی مدیریت‌ فیلم‌برداری «ماندوو» ساخته ابراهیم سعیدی را که این روزها در سینماهای گروه هنروتجربه در حال اکران است، برعهده دارد. به همین بهانه کامبیز حضرتی درباره همکاری‌اش با این فیلم و سینمای مستقل با او گفت‌وگویی را انجام داده است.

شما و ابراهیم سعیدی رابطه طولانی مدتی و همکاری‌های مختلفی داشته‌اید. این همکاری مشترک چه طور به تولید «ماندوو» ختم شد؟
ما در واقع هم دانشکده‌ای بودیم و زادگاه‌مان هم چندان از هم دور نیست. من آذری هستم و او کرد است. ما هم استانی هم محسوب می‌شویم و بین شهرهای ما حدود ۳۰ دقیقه فاصله است. البته این‌ها خیلی درکار ما مهم نیست. ما از سال ۶۶ تا ۶۷ آمدیم دانشکده به دلیل همفکری و اخلاق مشترک به هم نزدیک شدیم و خاطرات مشترک زیادی داشتیم و در نقاط مختلف ایران برای عکاسی سفر می‌کردیم. سعیدی تدوین‌گر بسیار خوبی است و اگر  فیلمی بسازم حتما او آن‌را تدوین می‌کند.

 

چه طور شد که شما مدیر فیلم‌برداری «ماندوو» شدید. از کجا و در چه زمانی در جریان تولید این فیلم قرار گرفتید؟
از ابتدای نگارش فیلم‌نامه در جریان کار بودم و در جلساتی که سعیدی و حسین مرتضائیان آبکنار با هم داشتن،د شرکت می‌کردم و گاهی هم نظر می‌دادم. از ابتدا قرار بر این بود که به یک فرم ویژه برسیم. در نهایت فیلم را بر اساس پی او وی کاراکتر پیرمرد پیش بردیم. ما در برخی از صحنه‌ها پلان بدون قطع و لانگ تیک داشتیم که دیدیم حضور آن صحنه‌ها لزومی ندارد و ریتم فیلم  را می‌اندازد. بهتر دیدیم که در فیلم‌برداری و تدوین وابسته به قطع باشیم. به نظر من این تجربه کردن‌ها راه‌های جدیدی را به ما نشان می‌دهد. در واقع من و سعیدی در ضمن کار به کشف و شهود رسیدیم.

 

شما فیلم «ماندوو» را با دوربین ۳۵ میلیمتری فیلم‌برداری کردید. این کار تا چه اندازه سخت بود؟
زمانی که این فیلم فیلم‌برداری می‌شد مشکلات و مسائل دوربین ۳۵ هنوز وجود داشت آن هم با محدودیت لوکیشن و تنگی ماشین که بخش زیادی از داستان در آن می‌گذرد. فیلم در کردستان عراق فیلم‌برداری می شد و مراحل اداری در خواست دوربین در داخل وقت ما را می‌گرفت. ما با دوربین فیلم ۳۵ میلی‌متری ۵۳۵ و با لنزهای اولترا پریم تصویرها را گرفتیم. دو سه تا دوربین آرای کم در بنیاد فارابی وجود داشت و مسئولان وقت فارابی آن‌ها را به آدم‌های خاص می‌دادند نه به ما. به هرحال از از شرکت فانوس خیال و آقای آزادی دوربین بسیار حجیمی با لنزهای سنگین تهیه کردیم. در تمام طول فیلم این دوربین روی دوش من بود. سنگینی این دوربین را ۴۵ روز روی شانه‌هایم حس می کردم. حتی دیگر ماجرا خنده‌دار شده بود و بازیگر کرد فیلم با روغن مخصوصی شانه‌هایم را ماساژ می‌داد.

 

 با وجود این سختی‌ها دوربین نقشی کلیدی در فیلم دارد و تقریبا همیشه ما از زاویه دوربین که همان کاراکتر پیرمرد است وقایع را می‌بینیم و انگار به واسطه دوربین است که به حوادث همدلی یا مخالفت نشان می‌دهیم.
دقیقا؛ بعدها  برای این کار به راه‌های جدیدی رسیدم اما این بعد از پایان فیلم‌برداری «ماندوو» بود. یعنی درواقع بعد از تحمل مشکلات این فیلم مساله برای من روشن شد و راه حل تازه‌ای پیدا کردم. در این فیلم دوربین نیاز به بازیگری داشت. یعنی دوربین یک بازیگر است و باید در لحظات مختلف بازی از خود نشان می‌داد. من در لحظلاتی شلوار کردی می‌پوشیدم و از پای خودم فیلم‌برداری می‌کردم تا موقعیت آن پیرمرد را نشان داده باشم. حتی در لحظاتی شانه به شانه و چسبیده به بازیگران قرار می گرفتم تا بتوانم ارتباط دوربین را با بازیگران نشان دهم. در واقع دوربین در این فیلم کاراکتر داشت.

 

در طول این فیلم مشکلات زیادی را از سرگذراندید. شما به عنوان یک فیلم‌بردار مستقل با چه مشکلات و موانعی در طول کار مواجه بودید؟ مشکلات یک مدیر فیلم‌برداری در پروژه‌های این‌چنینی چیست؟
 در کارهایی مانند «خواب تلخ» و «ماندوو» سعی کردم شرایط را به بهترین نحو برای دوربین و فیلم‌برداری فراهم کنم. شخصیت من این طور است که همیشه منتظر امکانات نیستم. سعی می‌کنم بر اساس شرایط و امکانات موجود شرایط را برای فیلم‌های مستقل و تجربی فراهم کنم. مثلا فکر می‌کنم با کش و طناب چه کارهایی می‌شود کرد؟ با چنین وسیله‌هایی کرین و تجهیزات سبک می‌سازم. نمی‌شود در ایران منتظر امکانات نشست. این امکاناتبرای ما وجود ندارد و همیشه در این حوزه‌ها کمبود داشته‌ایم. من در کارهای مستقل و برای فیلم‌برداری‌های خودم کمبود وسیله نداشتم و سعی کردم وسایل لازم را تهیه کنم.

 

 

حتی در پروژه‌های تجاری؟
برای من پروژه تجاری و تجربی فرقی ندارد. من معمولا مشکل تجهیزات نداشتم و همیشه به شکل صرفه‌جویانه سعی کردم وسایل را فراهم کنم اما مشکل کمبود تجهیزات وجود دارد و متاسفانه برای دیگران و از جمله خود من محدودیت‌هایی را در کل ایجاد کرده است.

 

شما در آیین رونمایی فیلم «ماندوو» آرزو کردید که فیلم به سرنوشت فیلم خودتان دچار نشود.
 آدم اهل اعتراض و های و هوی نیستم اما به هرحال اعتراض خودم را نسبت به یک شرایط غیرمنصفانه اعلام می‌کنم. فیلم من در دولت احمدی‌نژاد پروانه ساخت گرفت و در زمان دولت روحانی اکران شد. بعد از سه ماه و نیم که از اکران فیلم گذشت به یک‌باره کسانی هیاهو کردند که این فیلم به نظام لطمه می‌زند. اما نمی‌دانم این‌ها چرا اینقدر دیر متوجه شدند؟ در حالی که فیلم من فیلمی اجتماعی است که همه قرون و اعصار را شامل می‌شود و مربوط به یک دوره و شرایط خاص نیست. حتی این فیلم بعد از گذشت ۱۰ سال کهنه نشده و تاریخ مصرف آن مربوط به یک دوران به خصوص نبوده است. نمی‌دانم چه طور یک یا دوکلمه می‌تواند مخالف نظام باشد؟ و چه طور می‌شود که تمام امکانات حقوقی فیلم از من گرفته می‌شود؟ من فیلم را مستقل و آزادانه ساختم و نمی‌دانم چرا به خاطر یکی دوتا نقد آبکی، مغرضانه و پشت درهای بسته چرا باید فیلم من معلق بماند؟ امیدوارم مشکل این فیلم حل شود. البته حجت‌الله ایوبی آدم دانایی است و سعی داشت به شرایط اکران فیلم کمک کند. او پیشنهاداتی هم برای رفع مشکل داد و من ندیدم او آدم سانسورچی‌ای باشد.

 

شما به خاطر فیلم «ماندوو» نامزد جشنواره کمرا ایمیج هم شدید. از این تجربه برای ما بگویید.
جشنواره کمرا ایمیج لهستان تنها جشنواره تخصصی در حوزه فیلم‌برداری است که من در آن انتخاب شدم و فیلم در این جشنواره نامزد دریافت جایزه شد. البته در جشنواره فیلم‌های قدر قدرت و هالیوودی دیگری بودند که جایزه گرفتند و این جایزه به من تعلق نگرفت.

 

منبع: وب سایت هنر و تجربه

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به یازدهمین جشنواره داستان بانه

زمستانِ با بهار

یازدهمین دوره جشنواره داستان بانه پس از فراز و نشیبی فراوان، به وقفه چندین ساله برگزاری این رویداد مهم و دوست داشتنی ادبی پایان داد و رونمایی نمادین از دبیرخانه دائمی این جشنواره در شب اختتامیه ثمره ی تلاش چندین ساله برگزار کنندگان آن بود تا شاید عاملی برای استمرار مجدد در برگزاری آن باشد. علی الرغم انتقاد برخی سایتهای محلی از برگزاری این جشنواره که عدم استقبال شهروندان را دلیل ناکارآمدی آن دانسته اندد؛ نباید اهمیت، ضرورت و تاثیر گذاری جشنواره هایی از این دست بر روند فعالیت های ادبی را فراموش کرد البته بی شک تحقق این امر در صورت استمرار در برگزاری و همچنین روند اجرایی حرفه ای و دقیق تر فراهم خواهد آمد. از چند دهه پیش تقریبا در تمامی شهرهای کوردستان انجمن های ادبی محفل و محلی برای گردهمایی ادیبان و شاعران هر شهر و تبادل آثار و نظرات بوده و هست؛ اما رویدادهایی که باعث گردهمایی و دیدار ادیبان و نویسندگان شهرهای مختلف باشد اندک و انگشت شمارند. انگار این روزها نمی توان انتظار داشت کنگره فرزانگان کورد، بزرگداشت ماموستا حقیقی، بزرگداشت ماموستا محمد قاضی و... تکرار شوند و در چنین شرایطی نبود جشنواره داستان بانه نیز که می توان ادعا کرد تنها رویداد و آزمونگه داستان های چاپ نشده ی کوردی به حساب می آید لطمه ای است به ادبیات کوردی. بینه ر در جریان برگزاری یازدهمین جشنواره داستان بانه شاهد تلاش و زحمات شبانه روزی اعضای دبیرخانه بود و آن را ارج می نهد و بر اساس رسالت هنری و رسانه ای لازم می داند ضمن سپاس از فراهم شدن امکان حضور تنها پایگاه خبری هنری کوردستان، در راستای بهتر و پر ثمرتر برگزار شدن جشنواره در دوره های آتی مشاهدات و پیشنهادات کارشناسان خود را ارائه دهد ، چرا که بینه ر ضمن حمایت معنوی از تمامی فعالیتهای موثر و محترم در عرصه فرهنگ و هنر کوردستان، تحلیل و انتقاد درست رویدادها را عاملی برای پیشرفت و کمبود کاستی ها می داند. امید است مطالب مطرح شده مورد توجه دست اندرکاران جشنواره داستان بانه قرارگیرد و از سوی برخی مخالفان با برگزاری جشنواره، به عنوان مخالفت با آن و یا عیب جویی و بدگویی از این رویداد مهم و قابل احترام تلقی نشود، چراکه بینه ر کاملاً موافق این رویداد مهم ادبی است و در حد توان اندکش برای هرچه بهتر و باشکوه تر برگزار شدن آن نیز تلاش خواهد نمود.   1. جشنواره داستان بانه از همان ابتدا در دو بخش کوردی و فارسی برگزار شده و یکی از اهداف جشنواره برقراری ارتباط و تعامل بین ادبیات کوردی و فارسی بوده و هست. به نظر می رسد پس از یازده دوره برگزاری (طی 18 سال) می بایست پرسید جشنواره تا چه اندازه به این هدف دست یافته و دست آوردها و کاستی ها چیست؟ بدون شک برقرای ارتباط مد نظر جشنواره بین این دو حوزه ادبی، نیازمند فهم و ارتباط با آثار از سوی طرفین است. عدم پخش مناسب ...
css.php