رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٢٨(°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.۵۴(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 4-Moderate
    رطوبت ٢۵.۵۴(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اردیبهشت ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« فروردین    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
  • دوشنبه ۲ بهمن ۱۳۹۶ - ۰۰:۵۷
  • کد خبر : 6318
  • مشاهده : 238 بازدید
  • تئاتر » س.ت
  • چاپ خبر : اردوغان و ممنوعیت برای داریو فو
به بهانه اجرای نمایشی از داریو فو در مهاباد

اردوغان و ممنوعیت برای داریو فو

بازگویی قصه ی دیکتاتورها

 در بحبوحه ی کودتای نافرجام سال ۹۵ در ترکیه،  آثار “داریو فو” نویسنده و کارگردان مشهور ایتالیایی، از سوی تئاتردولتی ترکیه یعنی سازمانی که وظیفه ی نظارت بر نمایش‌های تئاتر در ترکیه را بر عهده دارد، در لیست سیاه قرار گرفتند. بعد از کودتای نافرجام که به گمان بسیاری از کارشناسان کودتایی نمایشی بود، اردوغان فرصتی برای تسویه حساب با تمام گروهها و شاخه های مخالف خود را پیدا کرد و جالب آنکه در این میان تئاتر نیز از این محدودیت ها بی نصیب نماند. تعطیلی جشنواره های تئاتر کوردی در کردستان ترکیه اگرچه به نظر می رسید در چارچوب محدودیت های فرهنگی و سیاسی کردهای این منطقه صورت گرفته است اما ایجاد ممنوعیت برای اجرا آثار نمایشنامه نویسان نامدار جهانی در ترکیه بیشتر به خفقان هنری افسارگسیخته شباهت داشت.
داریو فو این کنش دولت اردوغان را به سان دریافت دومین جایزه نوبل از سوی خودش قلمداد کرده بود.برتولت برشت، آنتوان چخوف، شکسپیر و داریو فو از جمله نویسندگانی بودند که در آن مقطع در فهرست منع استفاده از آثارشان در  تئاتر ترکیه قرار گرفتند.
به نظر می رسد داریو فوی نود ساله این اقدام تئاتر دولتی ترکیه را نه تنها جدی نگرفته بود بلکه از آن ابراز رضایت نیز می کرد. وی در این مورد در مصاحبه ای  می گوید: شرایط در بیست سال پیش وخیم تر بود. به یاد دارم در ترکیه، هتل محل اقامت روشنفکرانی را که در آن جا به تفسیر یکی از کارهای من می پرداختند به آتش کشیدند، داریو فو، با لحنی طعنه آمیز این کنش دولت ترکیه را تحسین می کند و می گوید: «این کار آن ها بسیار زیباست، چون همیشه فرصت همراه شدن با بزرگان ادبیات و تئاتر برای آدم مهیا نمی‌شود. در این فهرست جای نویسندگان و بزرگان یونان باستان و شاید کمدی هنر خالی است، به این ترتیب فهرستشان کامل می شد. بی تردید در پس پرده این تصمیم، مانوری وجود دارد و آن چیزی جز پاک کردن فرهنگ دموکراتیک غربی نیست. این نشان می دهد که من از آن ها قوی تر هستم. همراه شدن با بزرگانی چون برشت، شکسپیر و چخوف برای من همانند گرفتن دومین جایزه نوبل است.»
این نویسنده ایتالیایی برنده جایزه نوبل در مصاحبه‌ای دیگر با روزنامه‌ی کُریره دلا سرا می‌گوید: «با فرستادن نامه ای به اردوغان برای قرار دادن من در چنین فهرستی تشکر می کنم…هنگامی که از استبداد فرهنگی سخن می رود، نشانه ی ناراحت کننده ای است. وقتی در برابر تئاتر و فرهنگ موضع گیری می شود به این معنی است که از نقطه نظرهای دیگران واهمه دارند و احساس خطر می کنند.»
داریو فو می‌گوید: «من از طریق یکی از دوستان بازیگر تُرک در جریان این رخداد قرار گرفتم.»
او به سال های پیش یعنی دورانی که در کشور خودش ایتالیا هم از سوی تلویزیون و کلیسا تحریم شده بود اشاره می کند و می گوید از این که بعضی از نمایشنامه هایم هنوز برای برخی تکان دهنده و آزاردهنده است خشنود هستم.
داریو فو نمایشنامه نویس، کارگردان و بازیگر، نویسنده و تصویرپرداز، در سال ۱۹۲۶ در ایتالیا به دنیا آمد. فو، در سال ۱۹۹۷ موفق به دریافت جازه ادبی نوبل شد. او به دلیل نگارش متون تئاتری با محتوای طنز سیاسی و اجتماعی و داشتن گرایش های سیاسی چپ شهرت دارد. وی در۱۳ اکتبر ۲۰۱۶ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php