رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٣۴(°C)
    وزش باد ١١(mph)
    فشار ٢۵.٢٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 6-High
    رطوبت ٢۵.٢٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
تیر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« خرداد    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
  • شنبه ۲ بهمن ۱۳۹۵ - ۲۳:۰۸
  • کد خبر : 3502
  • مشاهده : 912 بازدید
  • س.ت » سینما
  • چاپ خبر : مستندهایی از مریوان و ایلام در جشنواره فیلم حسنات به نمایش درمی آیند
بانوی فیلمساز مریوانی در راه جشنواره حسنات

مستندهایی از مریوان و ایلام در جشنواره فیلم حسنات به نمایش درمی آیند

اسامی فیلم های پذیرفته شده ی بخش مستند ششمین جشنواره فیلم حسنات اعلام شد.

به گزارش بینەر، اعضای هیأت انتخاب بخش مستند ششمین جشنواره ملی فیلم کوتاه حسنات اصفهان، اسامی آثار بخش مسابقه مستند این دوره از جشنواره را اعلام کردند. برپایه ی این گزارش، اعضای هیئت انتخاب متشکل از پریوش نظریه، حبیب احمدزاده، رضا درستکار، معین کریم‌الدینی و عزت‌الله پروازه، از بین ۲۷۹ اثر مستند متقاضی، ۱۸ فیلم را برای بخش مسابقه انتخاب و معرفی کردند. 

بر اساس این فهرست ، مستند "خانه ی امن " به کارگردانی نوشین نامداری بانوی فیلمساز مریوانی در این دوره از جشنواره پذیرفته شده است. همچنین مستند "روزگار اکبر" به کارگردانی  قدرت باقری از ایلام در این جشنواه حضور پیدا خواهد کرد. سایر آثار پذیرفته شده در این دوره عبارتند از:

من عصمت‌ام (لیلا نوروزی) از تبریز، خوشبختی بدون پول (مهیار حمیدیان) از تهران، لبخند سرد محافظ (مظفر حسینخانی هزاوه) از اراک، سلام بر علی پسر موسی (امین قدمی) از تهران، رحمت توری (بهزاد علوی) از زنجان، دارالسلام (احسان شادمانی) ازشیراز، برای زمستان آماده شو! (سینا کیانپور) از تهران، ده، چهار و نیم، سه و نیم (مهدی حیدری) از آمل، دیگو (علی شهابی‌نژاد) از آبادان، روایت یک ازدواج (کمیل ارجمندی) ازتهران، پایان محدوده قانونی شهر (بلال الفت، علی الفت) از قم، روزنه (وحید مباشری) از شیراز، راه بی‌عبور (محمدرضا حافظی) از خرم آباد، قصه یک مرد (عطا مهراد، سیاوش جمالی) از تهران، باغچه خشک خانه‌مان سبز است (حسین نارمنجی) از بیرجند، مضراب تمام فلزی (ایمان صالحی، مجید جعفری) ازاصفهان.

ششمین جشنواره ملی فیلم کوتاه حسنات اصفهان، به دبیری رسول صدرعاملی، ۱۵ تا ۱۸ اسفندماه و همزمان با هفته احسان و نیکوکاری برگزار خواهد شد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php