رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٣۴(°C)
    وزش باد ١١(mph)
    فشار ٢۵.٢٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 6-High
    رطوبت ٢۵.٢٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
تیر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« خرداد    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

پنج اثر از «ابراهیم سعیدی» در سی‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران به نمایش در می‌آید.

به گزارش بینەر به نقل از ستاد خبری سی‌ و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، به پاس یک عمر تلاش «ابراهیم سعیدی» در حوزه فیلم کوتاه پنج اثر از این فیلم‌ساز مهابادی در چهارمین روز جشنواره ۲۸ مهرماه نمایش داده می‌شوند.

در این برنامه سه فیلم مستند «همه‌ی مادران من»، «روژگیران»، «خانه مادری‌ام مرداب» و دو فیلم داستانی «ژیله مو» و «چاه» روی پرده می‌روند. سعیدی، «همه‌ی مادران من» و  «ژیله مو» را کارگردانی کرده، در «خانه مادری‌ام مرداب» و «چاه» تدوین اثر را عهده‌دار بوده و «روژگیران» را با همکاری مشترک مهرداد اسکویی کارگردانی، فیلم‌برداری و تدوین کرده است.

وی بیش از ۳۰ سال در رشته‌های مختلف سینمایی همچون کارگردانی، مونتاژ، فیلم‌برداری و عکاسی فعالیت داشته است و داوری جشنواره‌های مختلف فیلم، عکس و برگزاری کارگاه‌های تخصصی مونتاژ و مستندسازی  در داخل  و خارج  از کشور را در پرونده دارد. فریادهای خاموش، روژگیران، مرثیه پریشانی، ژان، ژیله مو، هیلین از جمله فیلم‌های وی هستند.

برگزیده بهترین مونتاژ برای فیلم چاه از جشنواره گرانادای اسپانیا، برگزیده بهترین مونتاژ از سوی انجمن تدوینگران ایران برای فیلم چاه، برگزیده بهترین فیلم بخش بین‌الملل جشنواره فیلم کوتاه تهران برای فیلم روژگیران، برگزیده بهترین فیلم بخش مردم نگاری جشنواره فیلم سینما حقیقت برای فیلم روژگیران، برگزیده ویژه هیأت داوران برای فیلم همه مادران من در بخش ملی جشنواره سینما حقیقت، برگزیده ویژه هیأت داوران برای فیلم ماندوو از جشنواره بین‌المللی فیلم بیروت، جایزه ویژه هیأت داوران برای مونتاژ فیلم خاطرات بر سنگ از جشنواره بین‌المللی رایور ران آمریکا  از جمله جوایز سعیدی در سه دهه فعالیت وی هستند.

سی‌و‌چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران ۲۵ تا ۳۰ مهرماه سال‌جاری برابر با ۱۷ تا ۲۲ اکتبر ۲۰۱۷ به دبیری سیدصادق موسوی در پردیس سینمایی ملت برگزار خواهد شد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php