رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٣۴(°C)
    وزش باد ١١(mph)
    فشار ٢۵.٢٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 6-High
    رطوبت ٢۵.٢٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
تیر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« خرداد    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
  • دوشنبه ۱۲ تیر ۱۳۹۶ - ۱۳:۰۲
  • کد خبر : 5215
  • مشاهده : 186 بازدید
  • تیتر 3 » س.ت » سینما
  • چاپ خبر : «آلان» به جشنواره سائوپائولو راه یافت
به همراه یک فیلم کوتاه دیگر؛

«آلان» به جشنواره سائوپائولو راه یافت

فیلم‌های کوتاه «آلان» و «روتوش» در بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی سائوپائولو برزیل رقابت می‌کنند.

به گزارش بینەر، جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه سائوپائولوی برزیل یکی از جشنواره‌های فیلم کوتاه است که از سال ۱۹۹۰ میلادی در شهر سائوپائولوی برزیل برگزار می‌شود.

فیلم‌ کوتاه «آلان» به کارگردانی مصطفی گندمکار و «روتوش» به کارگردانی کاوه مظاهری به عنوان نمایندگان سینمای ایران در بیست و هشتمین دوره این جشنواره حضور خواهند داشت.

فیلم کوتاه «روتوش» تاکنون حضور در جشنواره‌های «ترایبکا»، «کراکوف»، «پالم اسپرینگز»، مسکو و لس آنجلس و کسب جوایز اصلی جشنواره‌ای «ترایبکا»، «کراکوف» و «پالم اسپرینگز» که سه بار معرفی متوالی به آکادمی اسکار را برای این فیلم به دنبال داشته در کارنامه خود دارد. همچنین فیلم کوتاه «آلان» تاکنون حضور در بخش مسابقه بین‌الملل سی و نهمین دوره جشنواره «کلرمونت» فرانسه، جشنواره فیلم‌های ایرانی پاریس، سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر و جشنواره  parties De Campagne پاریس حضور داشته است.

در خلاصه فیلم «آلان» آمده است: «جنگ بسیاری از خانواده های سوری و عراقی را آواره کرد. این فیلم داستان آوارگی یکی از این خانواده هاست»

برخی از عوامل فیلم کوتاه «آلان» عبارت‌اند از: مصطفی گندمکار (نویسنده و کارگردان)، جمال حاجی‌زاده و پریا وزیری و آلان سمسام (بازیگران)، هاشم مرادی (تصویربردار)، صادق رضانیا (تدوین‌گر)، آرش قاسمی (صداگذار)، مجید هاشم‌پور (صدابردار)، فریاد صالحی (طراح صحنه)، فرجاد جولانی (برنامه‌ریز و عکاس)، مصطفی گندمکار و هاشم مرادی (تهیه‌کننده).

بیست و هشتمین دوره این جشنواره از تاریخ ۲۳ آگوست تا ۴ سپتامبر برابر با ۱ تا ۱۳ شهریور در شهر سائوپائولو برزیل برگزار خواهد شد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php