رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • الثلاثاء ۹ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 21 August
    مهاباد لطیف
    ٣١(°C)
    وزش باد ٧(mph)
    فشار ٢۵.۴٣(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۴٣(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مرداد ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« تیر    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
  • سه شنبه ۱۴ آذر ۱۳۹۶ - ۰۳:۰۳
  • کد خبر : 6111
  • مشاهده : 375 بازدید
  • تئاتر » تیتر
  • چاپ خبر : حذف یک نمایش از جشنواره
اتفاقی قابل تأمل در جشنواره تئاتر کوردی

حذف یک نمایش از جشنواره

نمایش اتاق از ایلام به علت رعایت نکردن مقررات جشنواره، از حضور در چهاردهمین جشنواره تئاتر کردی بازماند.

به گزارش بینەر، در اتفاقی نادر یکی از نمایش هایی که توسط هیئت انتخاب برای حضور در چهاردهمین جشنواره تئاتر کردی پذیرفته شده بود، توسط دبیر جشنواره حذف و نمایش دیگری جایگزین شد.

طبق فراخوان چهاردهمین جشنواره تئاتر کردی تنها نمایش هایی اجازه ی حضور در این جشنواره را دارند که پیش از این توسط همان گروه در جشنواره ی دیگری شرکت نکرده باشند.از این رو نمایش "اتاق" به نویسندگی علی شعاعی و کارگردانی طیبه صیدمحمدی از ایلام به علت اینکه در جشنواره تئاتر استانی نیز حضور داشته و این مسأله به نوعی با تغییر نام نمایش سرپوش گذاشته شده بود، از سوی دبیر جشنواره حذف و نمایش "پریخان" به نویسندگی بهاره لطافتیان و کارگردانی منصور حسین زاده از تهران جایگزین شد.

اگر چه چنین اتفاقاتی به ویژه در حوزه ی دخالت دبیر جشنواره در ترکیب آثار در هر جشنواره ای ممکن است با شائبه هایی نیز همراه باشد، اما به نظر می رسد توجه به مقررات جشنواره ، دبیر جشنواره را متقاعد کرده تا برای رعایت چارچوب اعلامی، حاشیه های احتمالی را متحمل شده  و رعایت قانون را ملاحظات ترجیح دهد. اگر براستی این نکته به عنوان یک اصل در تمام مراحل جشنواره مد نظر تیم اجرایی بوده باشد، باید اذعان داشت که قدمی بزرگ در برگزاری جشنواره ها برداشته شده است. چرا که متاسفانه در سراسری ترین جشنواره های ایرانی نیز به طور معمول ملاحظات و روابط بر ضوابط ترجیح داده می شود و تقریبا پیدا کردن جشنواره ای کاملا ضابطه مند سخت می نمایاند.

این بند از فراخوان اگرچه ممکن است در شرایط فعلی وضعیت تئاتر کمی ایده‌آل و دور از واقعیت به نظر برسد و با شاخصه های کنونی تئاتر در منطقه به ویژه در بعد اقتصادی آن چندان همخوانی نداشته باشد، اما به هر جهت ضابطه‌ای از پیش اعلام شده است و قطعا گروههای زیادی شاید به دلیل همین بند از حضور در جشنواره بازمانده اند. از این رو اقدام دبیر جشنواره در این خصوص پراهمیت و قابل تأمل است.

متن بیانیه ی دبیر جشنواره در خصوص این تغییرات به شرح زیر است:

جشنواره تئاتر کُردی ، جشنواره ای بزرگ و تخصصی بعنوان بخشی از بدنه تئاتر ملی است که با نیت تبادل تجربه و آشنایی با توانمندی های گروه های تئاتری در مناطق کردنشین طراحی و محوریت رقابت بر اساس تولید مستمر و اورجینال ، اجرای عمومی ، بازگویی و نمایش تاریخ و حماسه های ملی و قومی بعنوان عامل اساسی فهم بهتر مردم و نقاط اشتراک تحکیم روابط و همنشینی مسالمت آمیز با زبان کردی قرار می دهد‌.

نمایش " اتاق " به نویسندگی علی شعاعی و کارگردانی طیبه صیدمحمدی از ایلام ؛ بر اساس بند سوم فراخوان که هیچ نمایشی نباید با همان گروه اجرایی در هیچ جشنواره ای ( استانی ، منطقه ای و کشوری ) در بخش مسابقه شرکت کرده باشد ؛ با نام " انقباض " در سی و یکمین جشنواره استانی ایلام حضور یافت و جوایز کارگردانی اول – متن برگزیده – بازیگری مرد دوم – بازیگری زن سوم و طراحی صحنه اول را به خود اختصاص داده و به جشنواره فجر نیز معرفی شده است.
همچنین این نمایش در جشنواره لاله های سرخ نیز حضور یافته و مجددا سه جایزه را به خود اختصاص داده است.
گروه اجرایی متاسفانه بدون تغییر در ساختار و محتوا، کارگردانی، بازی و دکور، این نمایش را با نام اتاق در جشنواره چهاردهم کردی شرکت داده اند که براساس بند هشتم فراخوان جشنواره و مسجل بودن اهمال گروه نمایش، این دبیرخانه اعلام میدارد که نمایش مذکور که یکی از کارهای بخش رقابتی جشنواره بوده از بخش رقابتی و جشنواره خارج میگردد. از سوی دیگر با توجه به اینکه اثر سیزدهم و مشروط جشنواره شاکو از خراسان رضوی به کارگردانی میترا بابایی نیز در بیست و هفتمین جشنواره استانی خراسان شرکت نموده  و جایزه سوم بازیگری را دریافت کرده، براساس بند هشتم جشنواره این نمایش نیز انتخاب نشده و نمایش پریخان  به نویسندگی بهاره لطافتیان و کارگردانی منصور حسین زاده از تهران که اثر مشروط چهاردهم اعلام و قابلیت اجرا در پلاتو را دارد وارد بخش رقابتی چهاردهمین جشنواره تئاتر کُردی میگردد.
باشد که هنرمندان گرانقدر در حفظ و توسعه و اشاعه ی اهداف و ضوابط یک جشنواره کوشا باشند.

-علیرضا اسماعیلی
-دبیر چهاردهمین جشنواره تئاتر کُردی سقز

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php