رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد تا قسمتی ابری
    ١١(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۶٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۶٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مهر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« شهریور    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  
  • پنجشنبه ۹ آذر ۱۳۹۶ - ۰۰:۴۷
  • کد خبر : 6101
  • مشاهده : 290 بازدید
  • تئاتر » تیتر » س.ت
  • چاپ خبر : انتخاب فاتح بادپروا به عنوان داور بیست و چهارمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان

داوران بخش خیابانی بیست و چهارمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان انتخاب شدند.

به گزارش بینەر، منوچهر اکبرلو، فریبا چوپان نژاد و فاتح بادپروا داوران بخش خیابانی بیست و چهارمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان هستند. انتخاب هنرمند مریوانی ، فاتح بادپروا ، در حالی صورت می گیرد که مریوان به عنوان پایتخت تئاتر خیابانی جهان نام گذاری شده است و این انتخاب با توجه به پیشینه ی این هنرمند از ارزش زیادی برخوردار است.
بر اساس این گزارش و به نقل از روابط عمومی بیست و چهارمین جشنواره بین المللی تئاتر کودک و نوجوان همدان، منوچهر اکبرلو متولد ۱۳۴۱ در تهران و نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر و پژوهشگر ایرانی است. اکبرلو دارای مدرک کارشناسی هنرهای نمایشی و کارشناسی ارشد پژوهش‌های هنری با گرایش تئاتر و سینما بوده و به عنوان مدرس دانشگاه، روزنامه‌نگار، منتقد، پژوهشگر، مترجم، نویسنده، ویراستار فعال است.
اکبرلو عضو ایرانی کانون جهانی منتقدان تئاتر وابسته به یونسکو، عضو و رئیس هیئت مدیره انجمن تئاتر کودک و نوجوان خانه تئاتر؛ از آغاز تا ۱۳۹۱ و عضو هیئت مؤسس بنیاد نمایش کودک است.
وی نویسندگی و کارگردانی آثاری چون شهر ما تهران، تولدت مبارک عمو هانس و قاب عکس دوستی را در کارنامه کاری خود دارد.
فریبا چوپان نژاد متولد ۱۳۴۵ از نجف آباد اصفهان، نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر از دیگر داوران بخش خیابانی است. وی در عرصه تئاتر کارهای بسیاری چون طراحی دکور، طراحی لباس، طراحی عروسک، طراحی نور، دوزندگی لباس، عروسک‌گردانی و عروسک‌سازی را نیز تجربه کرده است.
نمایش "علی کوچولو و خورشید خانم" "متجاوز" و نمایش " عصای جادویی بابام " از جمله کارهای چوپان نژاد است.
وی لیسانس هنرهای نمایشی خود را در سال ۱۳۷۰ از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران اخذ کرده و در سال های اخیر به داوری در جشنواره ها و تدریس در حوزه تئاتر پرداخته است.
فاتح بادپروا کارگردان و بازیگر تئاتر، دبیر دوازدهمین جشنواره بین المللی تئاتر خیابانی مریوان بوده و به عنوان هنرمند فعال تئاتر کشور از سوی مرکز هنرهای نمایشی در جشنواره فجر سال ۱۳۸۵ از وی تجلیل شد.
طراح و مسئول اجرای جشنواره‌های صحنه‌ای و خیابانی مریوان، نایب رئیس انجمن نمایش استان کردستان، ریاست انجمن نمایش مریوان، ۴ دوره داور بازبین جشنواره‌های خیابانی منطقه‌ای از دیگر مسئولیت های بادپروا در چندین سال گذشته بوده است.
وی نمایش های "دشمن مردم" نوشته هنریک ایبسن، "عادل‌ها" نوشته آلبر کامو، "هفت طبقه" نوشته حمیدرضا نعیمی و نمایش " ضیافت" نوشته بهرام بیضایی را در کنار چندین اثر دیگر کارگردانی کرده است.


بیست و چهارمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک و نوجوان ۱۰ تا ۱۵ آذر با دبیری مریم کاظمی در همدان برگزار خواهد شد

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...

جدیدترین خبرها

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
654
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php