رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٢٨(°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.۵۴(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 4-Moderate
    رطوبت ٢۵.۵۴(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اردیبهشت ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« فروردین    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
  • شنبه ۱۱ فروردین ۱۳۹۷ - ۱۲:۴۸
  • کد خبر : 6639
  • مشاهده : 133 بازدید
  • تئاتر » تیتر 3 » س.ت
  • چاپ خبر : پیام عضو شورای شهر مهاباد به مراسم روز جهانی تئاتر

دکتر احمدزاده عضوی شورای شهر مهاباد به همایش پاسداشت روز ملی هنرهای نمایشی و روز جهانی تئاتر در مهاباد پیامی منتشر کرد.

به گزارش بینەر، این پیام که در کانال تلگرامی " ئاواتی شه قام"  منتشر شده است به شرح زیر است:

هنر نمایش، تقلیدی از جهان واقعی نیست؛ بلکه یکسره نمایش خود زندگی است. هنگامی که مخاطب یک نمایش ایم، نباید بر این پندار باشیم که آنچه در مقابل چشمانمان می گذرد تجربه ی با واسطه ی زیسته های دیگران است. آنچه در تجربه ی یک نمایش، و در کلیت خود یک اثر هنری، در معرض آن قرار می گیریم واقعیتی تشدید شده یا مضاعف است زیرا گرایشاتِ متعارض اجتماعیِ نهفته در وضع موجود را بر گرفته و به شکلی فشرده گرد هم آورده و در برابر چشمانمان بازبنیان می نهد. بنابر این کارکرد اصلی امر هنری، ورای آنچه در نگاه اول و ظواهر امر بر ما مکشوف می شود، تقریر محل پویایی هایی است که هسته ی مرکزی زندگی را برمی سازد. بدین گونه شاهد آنیم که آنچه امر هنری به ما عرضه می کند واقعیتی واقعی تر از تمامی واقعیات ظاهری زندگی روزمره است. مختصرِ کلام اینکه زندگی را بدون هنر و خاصتا نمایش نمی توان زیست و شهر بدون نمایش، شهری تهی از زندگی ست.
در این فرصت ضمن طلب پوزش به جهت عدم حضور در این آیین پرشکوه، روز ملی نمایش و روز جهانی تئاتر را خدمت یکایک شما کنش گران خستگی ناپذیر این عرصه هنری مغفول تبریک عرض می کنم، شمایی که به رغم تمامی کاستی ها و کوتاهی ها کماکان چراغ این هنر را روشن نگاه داشته اید. باشد که مهاباد به لطف تکاپوی میمون شما بزرگواران در مسیر انسانگرایی فزاینده گام بردارد.
ارادتمند
مصطفی احمدزاده، مسئول کمیسیون فرهنگی-اجتماعی شورای اسلامی شهر مهاباد و عضو شورای عالی استانها

لازم به ذکر است همایش روزجهانی تئاتر مهاباد با حضور هنرمندان و مسئولان در ۷ فروردین ماه سالجاری برگزار شد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php