رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ١٩(°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.۶٣(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۶٣(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
خرداد ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« اردیبهشت    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  
  • سه شنبه ۱۴ دی ۱۳۹۵ - ۱۴:۴۶
  • کد خبر : 3116
  • مشاهده : 373 بازدید
  • س.ت » موسیقی
  • چاپ خبر : هنرمند مهابادی تماشاگران را به ذوق آورد
فستیوال موسیقی مقامی با درخشش «هنرمندان كرد» برگزار شد:

هنرمند مهابادی تماشاگران را به ذوق آورد

فستیوال موسیقی مقامی ایرانی در خانه نمایش «دا» برگزار شد.

به گزارش بینەر به نقل از روابط عمومی فستیوال موسیقی مقامی ایرانی، فستیوال یادشده با رویکرد موسیقی مقامی و اسطوره‌ای ایران در هر فصل برگزار می‌شود و روز گذشته (۱۳ دی‌ماه) نیز با اجرای موسیقی نواحی ایران همراه بود. 
مهمان ویژه این فستیوال، «آراز باخوشی» از اساتید ترکمن بود که همراه دیگر اعضای گروه «دستگام» به اجرای رقص خنجر و آوازخوانی پرداخت و با استقبال تماشاگران مواجه شد.
هيرش آرمند، افشین درخشش، پدرام ابراهیمی، روزبه علیزاده و بابک اسکندری از دیگر اعضای این گروه بودند که در پایان اجرای‌شان با لوح و هدایایی مورد تجلیل قرار گرفتند. پس از این، رامیار اوتمیشی از منطقه کرمانجی خراسان به اجرای قطعه‌های محلی پرداخت و سپس نوبت به کیخسرو دهقان رسید تا به شاهنامه‌خوانی بپردازد.
یاسر گرجی از مازندران و فرشاد حقیقی از کرمانشاه هم نوازنده قطعاتی از موسیقی دیار خود بودند و به این ترتیب روز اول فستیوال ایوان به پایان رسید.
در روز دوم و از ساعت ۱۶ سمیناری با موضوع «تاریخچه ردیف‌های آوازی موسیقی سنتی ایرانی» برگزار شد که فرشته امینی آملی، کارشناس و پژوهشگر موسیقی درباره اهمیت شناخت و حفظ میراث گران‌بهای موسیقی مقامی سخن گفت.
در ادامه، شورش محمودی از منطقه مکريان کردستان روی صحنه آمد و پس از او، نوبت به عبدالله عبدی از موسیقی‌دانان جوان تربت جام رسید تا با نوازندگی و خوانندگی، تماشاگران را به ذوق آورد. پایان‌بخش برنامه‌های فستیوال ایوان، گروه دف‌نوازی دوار به سرپرستی محسن تقی‌نژاد بود که در روز تولد پیامبر اسلام (ص) به مولودی‌خوانی پرداختند.  
کسرا شاهینی، تهیه‌کننده این فستیوال نیز از عزم خود و همکارانش برای ادامه این برنامه در فصل‌های پیش رو گفت و وحید مسعودی، دبیر فستیوال هم از برنامه‌های متنوع دیگر برای مرور و بازخوانی قطعه‌های اصیل و ماندگار موسیقی مقامی در آینده خبر داد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php