رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    -١٨(°C)
    وزش باد (mph)
    فشار (in)
    محدوده دید (mi)
    اشعه فرابنفش -
    رطوبت (in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
دی ۱۳۹۵
ش ی د س چ پ ج
« آذر   بهمن »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  
نگاهی بە پرتره‌هایی برگرفته از عملیات نسل‌کشی کردهای عراق توسط صدام؛

آنچه كه «پياو» هاوار امينی به ما می گوید!

پیاو، در این مجموعه تنها به معنای «مرد» بودن نیست؛ می‌توان آن را نمودی از مبارزه در همزیستی با وضعیت ناپایدار تاریخی هم دانست. شکل‌گیری این مجموعه حاصل تلاش چند ساله‌ای‌ست در ثبت چهره‌نگاری از «پیاو»‌های کردستان؛ که اگرچه در ابتدا با عکاسی شروع شده، اما در نهایت به نقش و رنگ می‌رسد. خطوط و حفره‌های موجود در چهره‌ی این پرتره‌ها حکایت از پژواکِ امیدهای بزرگ‌ و سرخوردگی‌های بزرگ‌تری است. گویی در پس این پرتره‌های کابوس‌زده و سرگردان، نه‌تنها سایه‌ی زمان، که زخم و شکافی حاصل از جبر تاریخی هم مشهود است. مخدوش بودن چهره پرتره‌ها و خطوطی که بر روی بوم‌های نقاشی آمده است به نوعی اشاره به حوادث عملیات نسل‌کشی صدام در کردستان عراق با عنوان «انفال» دارد.

بینەر – هاوار امینی که هفته قبل نمایشگاه ویدئو و نقاشی‌هایش با عنوان «پیاو» در گالری راه ابریشم لاله در تهران به نمایش درآمد به هنرآنلاين گفت: آثار این نمایشگاه در ادامه طرحی بود که در سال هشتاد و هشت به صورت جدی کلید زدم. در آن مجموعه می‌خواستم از پرتره مردهای کرد که در رنج سنی خاصی بین ٥٠ تا ٦٠ بودند عکسبرداری کنم. من این چهره‌ها را با توجه به مذاق و سلیقه خود انتخاب کردم و به سراغ چهره‌های معمولی و خنثی نرفتم و بیشتر تصویر کسانی را ثبت می‌کردم که به عقیده خودم کاراکتر بودند و در بک‌گراند سیمای‌شان داستانی وجود داشت.
امینی گفت: این اتفاق به غیر از این که به نظرم انتخاب خاصی برای خودم بود به من در شناخت و دیدن شهرهایی که نرفته بودم کمک کرد و گرفتن این عکس‌ها برای آرشیو، انگیزه این سفر را در من ایجاد کرده بود و من با قصد دیگری به سراغ این سوژه نرفتم.
وی افزود: من این عکس‌ها را که در مجموع به دو سه هزار فریم رسیده بود طی یک پروژه‌ای پرینت کردم و با ٤٠٠ عدد از این عکس‌ها دیوار اتاقم را که سه‌متری بود پوشاندم. وقتی به هرکدام از این تصاویر به عنوان پرتره‌ای جدا نگاه می‌کردم تفاوت‌هایی در نگاه‌ها و در پوشش آن‌ها بروز می‌کرد.
این هنرمند نقاش گفت: بهار سال گذشته مجموعه نقاشی با موضوع پرتره را شروع کردم  که ربطی به آن عکس‌ها نداشت اما در نهایت بر آن پرتره‌های به تصویر در آمده در پس ذهنم تاثیرگذار بودند.
امینی گفت: بعد از دو ماه کار بر روی این پروژه و زمانی که مجموعه نقاشی‌ها تمام شد به این فکر می‌کردم که این آثار برای ارائه چیزی کم دارند. ابتدا در این اندیشه بودم که عکس‌هایم را هم در کنار این نقاشی‌ها به نمایش در بیاورم اما این عکس‌ها خام بودند و مرا راضی نمی‌کردند.
وی اظهار داشت: این اتفاق پس ذهنم بود که تا ویدئویی دیدم که مربوط به یک عروسی در کردستان عراق بود که در سال ١٩٨٥ اتفاق افتاده بود و تصاویر بی‌کیفیت آن عروسی فضایی انتزاعی را به وجود آورده بود. بعد از این بود که بخشی از این ایده قوام پیدا کرد و من تکه‌هایی از این ویدئو را جدا کردم و با تقسیم این تصاویر به دو هزار فریم و پرینت آن‌ها با دست روی هر کدام از این فریم‌ها نقاشی کشیدم و با اسکن این نقاشی‌ها و تبدیل دوباره آن‌ها به ویدئو تکنیکی را به دست آوردم که بسیار در شکل‌گیری این نمایشگاه تاثیرگذار بود.
این هنرمند نقاش گفت: آن ویدئو در واقع سه سال قبل از عملیات نسل‌کشی صدام با نام «انفال» بود که در آن ١٨٢٠٠٠ نفر کشته و ٤٣٠٠ روستا با خاک یکسان شدند و آن روستا جزو اولین روستاهایی بود که در جریان آن عملیات تخریب شده بود و مردمی که در آن فیلم بودند همگی بعد از این اتفاق از بین رفته بودند.
امینی گفت: مخدوش بودن چهره پرتره‌ها و خطوطی که بر روی بوم‌های نقاشی آمده است به نوعی اشاره به این اتفاق دارد و من بیشتر در پی ایجاد یک سوال درباره دلایل به وجود آمدن این حادثه بودم.
وی در مورد نام نمایشگاهش عنوان کرد: «پیاو» واژه ای است با ریشه‌ای چند هزار ساله که در جغرافیای کردستان از ترکیه و عراق تا ایران و بخش‌هایی از لرستان با تفاوت‌هایی جزئی به مرد اطلاق می‌شود. من زمانی که آن پرتره‌ها را عکاسی کرده بودم در فایلی تحت همین عنوان آن‌ها را نگه‌داری می‌کردم و زمانی که ایده این نمایشگاه شکل گرفت و برگزاری آن شکلی جدی به خود گرفت؛ احساس کردم که ساده‌ترین و طبیعی‌ترین نام برای این نمایشگاه است.
نمایشگاه نقاشی _ ویدئو  «هاوار امینی» با عنوان «پیاو» از ١٠ تا ٢٠ دی در گالری راه ابریشم لاله در تهران برپا شد. اين پنجمين نمايشگاه انفرادی اين هنرمند كردستانی می باشد.
هاوار امینی سال ١٣٦٠ در مریوان متولد شده است و لیسانس نقاشی را از دانشگاه هنر اصفهان و فوق لیسانس نقاشی را از دانشگاه تربیت مدرس دریافت کرده است.
او همچنین برگزیده سومین جشن عکس دانشجویی دانشگاه هنر اصفهان در سال ٨٧، برگزیده یازدهمین دوسالانه ملی عکس ایران در سال ٨٧ بوده و در نمایشگاه بین‌المللی آرت دوبی ٢٠٠٩ شرکت کرده است.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

سریال نون.خ و مساله ی زبان !

این نقد سریال نیست. حتی نقد آن چیزی که مطرح می شود نیز ممکن است نباشد. بیشتر بیان مساله و اشتراک گذاری سوالی است که شاید برخی از فیلمسازان و حتی تئاتری های کوردستان نیز با آن مواجه باشند. از این رو از زبان ساده تر و خودمانی تری نیز برای نوشتار استفاده می کنم. چند روزی است که سریال تلویزیونی «نون. خ» از شبکه ی یک سیما پخش می شود. داستان این سریال که از همان الگوی سریال پایتخت پیروی می کند ، این بار در یکی از مناطق کوردستان اتفاق می افتد. فارغ از اینکه مکان داستان بیشتر شبیه به روستاست و معلوم نیست چرا سازندگان اصرار دارند آن را شهر معرفی کنند، و یا اینکه در جمع اهالی روستا نیز یکی از بازیگران فارس است و بسیار روان فارسی صحبت می کند و معلوم نیست چرا به تنهایی او فارسی را اینگونه صحبت می کند و سایرین به شکل دیگر؛ اما حضور بازیگران بومی منطقه و حضور موسیقی کوردی در سریال، از ویژگی های خوب آن به حساب می آید. اما آنچه بحث اصلی این نوشتار است مسئله ی زبان است. چیزی که از روز اول پخش سریال ذهنم را به خود مشغول کرد اما ترجیح بر آن شد تا لااقل بعد از پخش چند قسمت مسئله طرح شود. امروز که واکنش توییتری برخی از مردم نسبت به مسئله ی زبان بکار رفته در این سریال را دیدم، زمان طرح مسئله را مناسب تشخیص دادم. زبان کوردی، اگر چه دارای واژگان مشترک با زبان فارسی است و حتی بنا به اظهار نظر بسیاری از کارشناسان این دو زبان هم ریشه هستند و هر کدام در جغرافیای خود تغییرات زمانی و کاربردی و خود را پیدا کرده است، با این حال این، زبان کوردی، زبانی کاملا مستقل با دستورات گرامری خاص خویش است و لهجه محسوب نمی شود. از این رو تولید یک اثر ملی در کوردستان با حضور شخصیت های کورد، با تولید یک سریال در اصفهان و یا یزد و شیراز و... تفاوت زیادی دارد. چرا که این لهجه های فارسی شیرازی و اصفهانی ولو به صورت غلیظ و با کلمات خاص منطقه نیز ادا شود، نهایتا منظور خود را به مخاطب عمومی منتقل می کند. در سریال نون.خ همه ی کاراکترها -تا این جای قصه- کورد هستند. پس طبیعتاً باید با یکدیگر کوردی حرف بزنند و لزومی به استفاده از زبانی که نه فارسی است و نه کوردی،  ندارند. این امر به ویژه در مناطق کورد زبان که اهمیت خاصی به زبان مادری میدهند بسیار خودنمایی خواهد کرد.  اگر داستان این سریال در نقاطی دیگر از ایران که به دلایل مختلف ، برخی خانواده ها ترجیح داده اند با کودکانشان به جای زبان مادری با زبان ملی صحبت کنند، ساخته می شد، کمتر مسئله ی زبان خودنمایی می کرد و می شد کاراکترهای فیلم را از این خانواده ها معرفی کرد و به راحتی مسئله را توجیه نمود، اما در تمامی شهرهای کوردزبان، مسئله ...

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
1520
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php