رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد تا قسمتی ابری
    ١١(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۶٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۶٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مهر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« شهریور    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  
نگاهی بە پرتره‌هایی برگرفته از عملیات نسل‌کشی کردهای عراق توسط صدام؛

آنچه كه «پياو» هاوار امينی به ما می گوید!

پیاو، در این مجموعه تنها به معنای «مرد» بودن نیست؛ می‌توان آن را نمودی از مبارزه در همزیستی با وضعیت ناپایدار تاریخی هم دانست. شکل‌گیری این مجموعه حاصل تلاش چند ساله‌ای‌ست در ثبت چهره‌نگاری از «پیاو»‌های کردستان؛ که اگرچه در ابتدا با عکاسی شروع شده، اما در نهایت به نقش و رنگ می‌رسد. خطوط و حفره‌های موجود در چهره‌ی این پرتره‌ها حکایت از پژواکِ امیدهای بزرگ‌ و سرخوردگی‌های بزرگ‌تری است. گویی در پس این پرتره‌های کابوس‌زده و سرگردان، نه‌تنها سایه‌ی زمان، که زخم و شکافی حاصل از جبر تاریخی هم مشهود است. مخدوش بودن چهره پرتره‌ها و خطوطی که بر روی بوم‌های نقاشی آمده است به نوعی اشاره به حوادث عملیات نسل‌کشی صدام در کردستان عراق با عنوان «انفال» دارد.

بینەر – هاوار امینی که هفته قبل نمایشگاه ویدئو و نقاشی‌هایش با عنوان «پیاو» در گالری راه ابریشم لاله در تهران به نمایش درآمد به هنرآنلاين گفت: آثار این نمایشگاه در ادامه طرحی بود که در سال هشتاد و هشت به صورت جدی کلید زدم. در آن مجموعه می‌خواستم از پرتره مردهای کرد که در رنج سنی خاصی بین ٥٠ تا ٦٠ بودند عکسبرداری کنم. من این چهره‌ها را با توجه به مذاق و سلیقه خود انتخاب کردم و به سراغ چهره‌های معمولی و خنثی نرفتم و بیشتر تصویر کسانی را ثبت می‌کردم که به عقیده خودم کاراکتر بودند و در بک‌گراند سیمای‌شان داستانی وجود داشت.
امینی گفت: این اتفاق به غیر از این که به نظرم انتخاب خاصی برای خودم بود به من در شناخت و دیدن شهرهایی که نرفته بودم کمک کرد و گرفتن این عکس‌ها برای آرشیو، انگیزه این سفر را در من ایجاد کرده بود و من با قصد دیگری به سراغ این سوژه نرفتم.
وی افزود: من این عکس‌ها را که در مجموع به دو سه هزار فریم رسیده بود طی یک پروژه‌ای پرینت کردم و با ٤٠٠ عدد از این عکس‌ها دیوار اتاقم را که سه‌متری بود پوشاندم. وقتی به هرکدام از این تصاویر به عنوان پرتره‌ای جدا نگاه می‌کردم تفاوت‌هایی در نگاه‌ها و در پوشش آن‌ها بروز می‌کرد.
این هنرمند نقاش گفت: بهار سال گذشته مجموعه نقاشی با موضوع پرتره را شروع کردم  که ربطی به آن عکس‌ها نداشت اما در نهایت بر آن پرتره‌های به تصویر در آمده در پس ذهنم تاثیرگذار بودند.
امینی گفت: بعد از دو ماه کار بر روی این پروژه و زمانی که مجموعه نقاشی‌ها تمام شد به این فکر می‌کردم که این آثار برای ارائه چیزی کم دارند. ابتدا در این اندیشه بودم که عکس‌هایم را هم در کنار این نقاشی‌ها به نمایش در بیاورم اما این عکس‌ها خام بودند و مرا راضی نمی‌کردند.
وی اظهار داشت: این اتفاق پس ذهنم بود که تا ویدئویی دیدم که مربوط به یک عروسی در کردستان عراق بود که در سال ١٩٨٥ اتفاق افتاده بود و تصاویر بی‌کیفیت آن عروسی فضایی انتزاعی را به وجود آورده بود. بعد از این بود که بخشی از این ایده قوام پیدا کرد و من تکه‌هایی از این ویدئو را جدا کردم و با تقسیم این تصاویر به دو هزار فریم و پرینت آن‌ها با دست روی هر کدام از این فریم‌ها نقاشی کشیدم و با اسکن این نقاشی‌ها و تبدیل دوباره آن‌ها به ویدئو تکنیکی را به دست آوردم که بسیار در شکل‌گیری این نمایشگاه تاثیرگذار بود.
این هنرمند نقاش گفت: آن ویدئو در واقع سه سال قبل از عملیات نسل‌کشی صدام با نام «انفال» بود که در آن ١٨٢٠٠٠ نفر کشته و ٤٣٠٠ روستا با خاک یکسان شدند و آن روستا جزو اولین روستاهایی بود که در جریان آن عملیات تخریب شده بود و مردمی که در آن فیلم بودند همگی بعد از این اتفاق از بین رفته بودند.
امینی گفت: مخدوش بودن چهره پرتره‌ها و خطوطی که بر روی بوم‌های نقاشی آمده است به نوعی اشاره به این اتفاق دارد و من بیشتر در پی ایجاد یک سوال درباره دلایل به وجود آمدن این حادثه بودم.
وی در مورد نام نمایشگاهش عنوان کرد: «پیاو» واژه ای است با ریشه‌ای چند هزار ساله که در جغرافیای کردستان از ترکیه و عراق تا ایران و بخش‌هایی از لرستان با تفاوت‌هایی جزئی به مرد اطلاق می‌شود. من زمانی که آن پرتره‌ها را عکاسی کرده بودم در فایلی تحت همین عنوان آن‌ها را نگه‌داری می‌کردم و زمانی که ایده این نمایشگاه شکل گرفت و برگزاری آن شکلی جدی به خود گرفت؛ احساس کردم که ساده‌ترین و طبیعی‌ترین نام برای این نمایشگاه است.
نمایشگاه نقاشی _ ویدئو  «هاوار امینی» با عنوان «پیاو» از ١٠ تا ٢٠ دی در گالری راه ابریشم لاله در تهران برپا شد. اين پنجمين نمايشگاه انفرادی اين هنرمند كردستانی می باشد.
هاوار امینی سال ١٣٦٠ در مریوان متولد شده است و لیسانس نقاشی را از دانشگاه هنر اصفهان و فوق لیسانس نقاشی را از دانشگاه تربیت مدرس دریافت کرده است.
او همچنین برگزیده سومین جشن عکس دانشجویی دانشگاه هنر اصفهان در سال ٨٧، برگزیده یازدهمین دوسالانه ملی عکس ایران در سال ٨٧ بوده و در نمایشگاه بین‌المللی آرت دوبی ٢٠٠٩ شرکت کرده است.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...

جدیدترین خبرها

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
654
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php