رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۵
  • الإثنين ۲۳ جماد أول ۱۴۳۸
  • 2017 Monday 20 February
    مهاباد لطیف
    (°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.٨٩(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.٨٩(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اسفند ۱۳۹۵
ش ی د س چ پ ج
« بهمن    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
2829  
  • پنج شنبه ۲۳ دی ۱۳۹۵ - ۰۹:۴۹
  • کد خبر : 3239
  • مشاهده : 160 بازدید
  • س.ت » سینما » مصاحبه
  • چاپ خبر : به ساخت فيلم بلند در آينده فكر می كنم
گفت و گوی بینەر با كارگردان جوان سقزی؛

به ساخت فيلم بلند در آينده فكر می كنم

سامان حسين پور، كارگردان جوان سقزی، فعالیت خود را در کامیاران از سال ١٣٨٥ با بازیگری در تئاتر شروع کرد و بعد از آن در بیست و دومین جشنواره فیلم کودک به عنوان داور نوجوان حضور پیدا کرد و اولین فیلم دانش آموزی خود را با عنوان بلوتوث ساخت و در جشنواره کشوری قاصدک تندیس نقره کارگردانی را بدست آورد. از آن پس بود که به رشته فیلمسازی روی آورد و در رشته تصویربرداری ادامه تحصیل داد. در این دوره از تحصیلات به فعالیتش در فیلمسازی ادامه داد و در بیش از ٢٠ پروژه فیلم کوتاه حضور داشت که از نویسندگی، تدوینگری، تصویربرداری و کارگردانی گرفته تا دستیاری کارگردانی، دستیاری تصویربرداری و منشی صحنه. همچنین در روزنامه هایی همانند همشهری به عنوان خبرنگار افتخاری فعالیت داشتە و چندین جایزه داستان نویسی کشوری و استانی را دریافت کردە است. اولین فیلم حرفه ای خود را در دوران دانشجویی اش ساخت با عنوان «یک – هیچ» و در چندین جشنواره داخلی و خارجی با این فیلم حضور پیدا کرد.
حسین پور تاکنون چهار فیلم کوتاه داستانی «یک هیچ» (١٣٩٢)، «برگ های پاییزی» (١٣٩٣)، «ماهی» (١٣٩٤) و «مردی که یادش می رفت نفس بکشد» (١٣٩٥) را کارگردانی کرده است.
درخشش اين كارگردان جوان كردستانی در جشنواره های داخلی و خارجی بهانەای شد برای ترتيب يک گفتگوی كوتاه.

از چه زمانی به سمت فیلمسازی گرایش پیدا کردید و دلیل آن چه بود؟

سال ١٣٨٦ بود که در کانون پرورش فکری کامیاران اولین فیلم کوتاه گروهیمان را ساختیم، با کمک مربی کانون آقای جبار شافعی زاده و راهنمایی هایش به این رشته بیشتر علاقمند شدم. من به دلیل شغل پدرم که کارمند است در چند شهر مختلف دوران کودکی و نوجوانی خود را گذراندم با اینکه متولد سقز هستم اما ٣ سال در تبریز، ١٠ سال در کامیاران و هم اکنون در سنندج هستم. تمام علاقه هنری من در کانون پرورش فکری کامیاران شکل گرفت که کلاس های داستان نویسی، شعر، نقاشی و … را می گذراندیم و فضای شادی را برایمان ایجاد کرده بودند. شاید علاقه اکنون من به سینما به همان دلیل است که به دنبال فضایی هستم که صلح، خوبی و شادی را بیابم مثل دوران کودکی.

بیشتر آثاری که در این مدت فعالیت نوشته اید در چه فضایی می گذرد و شامل چه موضوعاتی است؟ چه چیزی معمولا شما را به سمت توجه به یک موضوع و نهایت نگارش آن به صورت فیلمنامه می برد؟

بیشتر آثار من تاکنون موضوع و محوریتش کودک بوده و شاید به این دلیل است که دوران کودکی و نوجوانی را گذرانده ام و دغدغه ها، نکات مثبت و منفی اش را میشناسم و این دوران را زندگی کرده ام. مهمترین موضوع برایم ایجاد شور و شوق و ایجاد جذبه فیلم است که مخاطب پای فیلم بنشیند، و بعد مسایل هنری و موضوع و درونمایه، به نظرم تا مخاطب جذب نشود دیگر محتوا و درونمایه هرچقد هم که مهم و اساسی باشند فایده ای ندارد.

شما تاکنون ٤ فیلم کوتاه ساخته اید. آیا به دنبال این هستید که اولین فیلم بلند خود را نیز کارگردانی کنید؟

هنگامی که در تهران به دوره های آموزشی تدوین سینما به استادی حسن حسندوست می رفتم همیشه استاد این نکته را به ما یاد آور می شد که برای ساخت فیلم عجله نکنید، و همیشه رو به من می گفت سامان تو باید چهل، پنجاه فیلم کوتاه بسازی بعد بلند، این نکته به این قضیه اشاره می کند که برای ساخت فیلم بلند نیاز به تجربه و هدف درونی است به این معنی که نیاز آن را ببینی که داستان و حرفت جایش در فیلم کوتاه نیست، آن زمان قطعا فیلم بلند می سازم ولی در حال حاضر فیلم کوتاه مدیوم جایگاه مناسبتری برای من است و شاید در چهار پنج سال بعد به فیلم بلند و نوشتن فیلمنامه بلند فکر کنم.

از آنجا که بيشتر مردم با حوزه هنری و اوج میانه ی خوبی ندارند به اين دليل كه آثار و توليداتشان فاصله زيادی با مردم و جامعه كنونی دارد و بيشتر بر یک ايدئولوژی حركت می كنند، آیا همکاری های شما با حوزه هنری استان کردستان همچنان ادامه خواهد داشت؟ 

متوجه منظور شما نمی شوم، حوزه هنری حداقل در کردستان بیشترین ارتباط را با مردم دارد و بیشترین خدمات فرهنگی را به مردم کردستان داده است. حوزه هنری کردستان تنها جایی است که یک هنرمند می تواند روی آن حساب کند و از حمایت هایشان بهره ببرد و این بر هیچ هنرمند کردستانی پوشیده نیست. در مورد همکاری های آینده نیز من به عنوان فیلمساز رسالت و هدفم ساخت فیلم است و به تصویر کشیدن داستان ها و درونیات و اندیشه ام، با هر سازمانی که من را در این هدفم کمک کند همکاری می کنم. و اگر تاکنون بیشتر با حوزه هنری کردستان همکاری داشته ام حتما به این دلیل است که تنها ارگانی است که بدون چشم داشت و بی آلایش هنرمندان را یاری می دهد.

از کار اخیرتان بگویید؟

آخرین فیلمم را به تهیه کنندگی حوزه هنری استان کردستان و یاری دوستان و عوامل دلسوز با عنوان «مردی که یادش می رفت نفس بکشد» جلوی دوربین بردم و موضوع فیلم در مورد خانواده ای است که در شرف از هم پاشیدن است و مرد خانواده دچار تزلزل روحی شده و سعی دارد خودش را بیابد و زندگی اش را نجات دهد. این فیلم به مدت هفده دقیقه در یک فضای بدون دیالوگ و بر پایه تصویر داستان خود را جلو می برد. تاکنون ٤ فیلم کوتاه ساخته ام و هیچکدام دیالوگ نداشته است، فیلمنامه جدیدی که رویش کار می کنم نیز بدون دیالوگ است و احتمالا این آخرین اثر بدون دیالوگ من است و بعد از آن به دنیای دیگری از فیلمنامه نویسی و سینما پای خواهم گذاشت.

«بینه‌ر» از ابتدای کار پرسشی را مطرح کرده است که مایل است این پرسش در تمام شهرهای کردنشین پخش شود و شاید به تدریج کمپینی نیز در این راستا شکل دهد، «سینمای شهر من کجاست؟» به نظر شما واقعا سینمای شهرهای ما کجاست و چرا با وجود تعداد قابل فیلمساز کرد اما سینما در شهرهای کردستان کم رونق و در بسیاری از شهرها تعطیل است؟

این بحث برمیگردد به زیرساخت ها و شاید بجای من باید از مسئولین بپرسید، سینما می تواند در شهرهای ما نیز حضور داشته باشد، همانطور که با بازسازی سینما بهمن سنندج شاهد حضور مردم هستیم. واقعیت این است که سینما نیاز به سرمایه گذاری دارد و هیچکس پا پیش نمی گذارد و همه منتظرند اتفاق خوب بیافتد به جای اینکه خودمان اتفاق خوب را بسازیم. امیدوارم شروع کنیم به ساختن چیزهای خوب در زندگیمان مثل سینما. منتظر اتفاق نباشیم و موقعیت های خوب خلق کنیم. 

در پایان اگر صحبتی با «بینه‌ران» دارید بفرمایید.

تشکر از پیگیری ها و پوشش های خبری مرتبط با سینما، کردستان دارای پتانسیل بسیار زیادی در بخش هنری و فرهنگی اش است و سینما در کردستان نیز مثل فوتبال در برزیل است، علاقه مندان و هنرمندان توانا در این رشته بسیار است و این پتانسیل می تواند با حمایت تبدیل به یک سرمایه و ثروت برای مردم و کشورمان شود.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

من از مرگ هنرمندان خوشحالم

شاید بتوان گفت مرگ حقیقی ترین و عادلانه ترین پدیده ی جهان است که گریزی از آن برای هیچ کس نیست. مسئله ای که در طول تاریخ همواره یکی از دغدغه های بشری بوده و هست. اما مرگ هنرمندان داستان دیگری دارد و مرگ هنرمندان در سرزمین من داستانی دیگرگونه تر! من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که تجربه نشان داده است این تنها راه توجه مردم و مسئولین به هنر و هنرمندان است. زمانی که هنرمندی می میرد، همه شاعر می شویم و به گونه ای در سوگ شاعر مرثیه می سراییم و اشک می ریزیم و بر سر و سینه می کوبیم، تو گویی قبل از به خاکسپاری هنرمند مرحوم ، ما را باید به خاک بسپارند. به مدد اینترنت و گروههای اجتماعی چنان از آثار هنرمند مرحوم یاد می کنیم، تو گویی آثار هنری وی ، بخش از زندگی ما بود. صبح قبل از صبحانه، یک قاشق چای خوری شعر، ظهر یک دومِ موسیقی بعد از ناهار و شب قبل از خواب یک فنجان دمنوشِ فیلم! من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که هیچ نوع مرگ دیگری اینچنین همه - مردم و مسئولین - را دور هم جمع نمی کند، هیچ دلیلی دیگری نمی تواند به این زیبایی اسباب پیاده روی از مسجد جامع تا سر مزار را فراهم آورد. هیچ پدیده ی دیگری نمی شناسم که تا این میزان سوال فلسفی و افسوس در دل همه ایجاد کند. افسوسی که منجر به درس و تصمیم های بزرگ بین مردم و مسئولین می شود. تصمیم هایی از قبیل توجه به هنرمندان، توسعه ی فضای هنری و قدردانستن داشته های فرهنگی شهرمان. اما نمی دانم چرا عمر این تصمیات کوتاه است و معمولاً از فلکه ی ساعت به بعد فراموش می شود. شاید به خاطر ترافیک  باشد. به خصوص که اکنون شهر اول در بوق نزدن شناخته شده ایم و جهت از دست ندادن این مقام مهم فرهنگی تمام حواسمان به این است بوق نزنیم و همین باعث می شود که تصمیمات فرهنگی دیگرمان را فراموش کنیم. اما اشکالی ندارد، در عوض همین بوق نزدن را بیلان کار فرهنگی محسوب می کنیم و با افتخار همه جا بوق نزدنمان را در بوق و کرنا می کنیم! من از مرگ هنرمندان خوشحالم. چرا که به غیر از مرگ هنرمندانِ شهرم، به هیچ شکل دیگری نمی توان کاری کرد که آثارشان بین همه پخش شود. در شهری که سالن سینما ندارد، نگارخانه ندارد، سالن تئاتر ندارد، صنعت نشر درست ندارد و از همه مهمتر بینش فرهنگی و هنری صحیحی در بین تعداد قابل توجهی از مسئولین و مردم وجود ندارد، طبیعتا تنها گورستان می تواند بهترین مکان برای عرضه ی هنر هنرمندان باشد. من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که آنان که تمام زندگیشان را بدون هیچ چشم داشتی و با کمترین امکانات و توقعات وقف کار هنری می کنند، در مرگشان نیز موهبتی نهفته است. موهبت وسیع تر شدن آرامگاه هنرمندان شهرمان، تا هر مهمانی که به شهرمان آمد ...
css.php