رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ٢٨(°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.۵۴(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 4-Moderate
    رطوبت ٢۵.۵۴(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اردیبهشت ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« فروردین    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  
  • شنبه ۲۸ مرداد ۱۳۹۶ - ۰۳:۱۲
  • کد خبر : 5882
  • مشاهده : 409 بازدید
  • س.ت » سینما
  • چاپ خبر : مراحل تولید فیلم کوتاە «خاطرات گِلی من» به پایان رسید

فیلم کوتاە داستانی «خاطرات گِلی من» به تهیه کنندگی زانیار محمدی نکو و انجمن سینمای جوانان ایران – دفتر ارومیه تولید شد.

به گزارش بینەر، مراحل تولید فیلم کوتاە داستانی «خاطرات گِلی من» به نویسندگی و کارگردانی زانیار محمدی نکو، بە پایان رسید.

«خاطرات گِلی من» از روایت ضد جنگ و دردهای انسانی حاصل از جنگ می‌گوید.

در این فیلم کوتاه، سلیمان قوی پنجه به ایفای نقش می‌پردازد.

زانیار محمدی نکو متولد ١٣٧٢ در شهرستان بوکان از استان آذربایجان غربی است. وی به تازگی با فیلم کوتاه مستند «در کنار من» موفق به راهیابی به مرحله نیمه‌نهایی جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه «Corto Splash» ایتالیا شده بود.

عوامل این فیلم کوتاه عبارتند از: هاوار رحیمی (دستیار کارگردان)، فریدون طالبی (تصویربردار)، فرشاد قربانی (دستیار تصویر)، محمدرضا میناپور (تدوین و صداگذاری)، بهمن رضایی (صدابردار)، ماردین فرجی (عکاس)، زانیار محمدی نکو (طراح صحنه و لباس)، یونس عباس پور (گریم)، فرزاد لندن (مدیر تولید)، فرهاد حسین پور و محسن حسین پور (موسیقی)، سلیمان قوی پنجه (طراح پوستر)، هژار محمدی نکو (مترجم)، بهنام شریفی و فریدون رمضانی (تدارکات) و زانیار محمدی نکو و انجمن سینمای جوانان ایران – دفتر ارومیه (تهیه کننده).

 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php