رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ١٩(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.٣۵(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.٣۵(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
تیر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« خرداد    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

زنگ افتتاح نمایش «دوران بی گناهی» توسط محمد کاظمی، رئیس انجمن هنرهای نمایشی استان آذربایجان غربی، پنج‌‌شنبه ٩ شهریور ماه در سالن آمفی تئاتر اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مهاباد به صدا درآمد.

به گزارش بینەر، با نواخته شدن زنگ افتتاح نمایش «دوران بی گناهی» نوشته دکتر قطب الدین صادقی و کارگردانی امید خاکپور، این اثر نمایشی از ٩ شهریور ماه هر روز ساعت ١٩ در سالن آمفی تئاتر اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مهاباد به روی صحنه می‌رود.

در شب افتتاحیه این نمایش ابوالقاسم مویدزاده، رحیم نقده، ناصر بابائیان، مریم قاضی، مصطفی احمدزاده، کامران علیزاده آذر، امید پیروی اسلام، کمال مولودپوری، هرمان وطمانی و سیروان خضرپور حضور داشتند.

در نمایش «دوران بی گناهی» پروین ملک‌زاده، لیلا مولودی و فاطمه لیلی به ایفای نقش می‌پردازند.

دیگر عوامل گروه دکتر قطب الدین صادقی (نویسنده)، مریم قاضی (مترجم)، امید خاکپور (کارگردان و طراح صحنه)، ابراهیم ابراهیمی و کیوان مولودزاده (دستیاران کارگردان)، شیدا شورنگ (منشی صحنه)، سینا الیاسی‌زاده (مدیر صحنه)، ابراهیم بومی (مدیر اجرایی)، غفور پیرزاده (روابط عمومی)، هوشنگ حمیدی (برنامه‌ریز)، امیر خاکپور (اجرای صحنه)، حسین عزیزی (ساخت تیزر)، آلان حکمتی‌راد (تبلیغات)، سامان ارمی (طراح نور)، ماهپاره لاهیجانی (طراح لباس)، سوما توتونچی (گریم)، آزاد طاهری (طراح پوستر و بروشور)، شهباز شاهین‌پور (آهنگساز)، شورش محمودی (خواننده)، هاوری شاهین‌پور (دف، دهل و پرکاشن)، داوود پورعلی‌مکری (دیوان)، فرید ویسی (عود)، بهمن مولودی (نایه)، امیر آریان‌پور (ویولن و آلتو) و چیا حسنخالی و میکائیل بایزیدی و جواد خالندپور و آرام مردانی و کانی اسماعیل‌پور و حسین عزیزی و کسرا ضیایی و کامیار آهنگری (عکاسان) هستند.

«دوران بی گناهی» کاری از گروه تئاتر اهورا از ٩ تا ١٨ شهریور هر روز ساعت ١٩ در سالن آمفی تئاتر اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مهاباد روی صحنه است. 

 


عکاس: آرام مردانی

 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php