رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ١٩(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.٣۵(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.٣۵(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
تیر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« خرداد    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
در حاشیه بازدید هنرمندان مطرح کشور از پردیس عروسکی «آران»؛

انتقاد دوباره شوالیه آواز ایران از رسانه ملی

شهرام ناظری در حاشیه بازدید تعدادی از هنرمندان و مسئولین از پردیس عروسکی «آران» انتقادهایی را به رسانه ملی مطرح کرد.

به گزارش بینەر به نقل از مهر، شهرام ناظری خواننده پیشکسوت موسیقی کشورمان در حاشیه بازید تعدادی از هنرمندان و مسئولین از پردیس عروسکی «آران» به سرپرستی بهروز غریب پور، گفت: من تخصصی در تئاتر عروسکی ندارم اما مانند دیگر هنرمندان وقتی می بینم اتفاق خوبی در بخشی از فرهنگ و هنر این سرزمین می افتد بسیار خوشحال می شوم. ما به دلیل نقشی که صدا و سیما در تنزل فرهنگ و هنر داشته دچار فقر فرهنگی هستیم و جای شکر آن باقی است که بخش فرهنگی و هنری وزارت ارشاد با کمک هنرمندانی چون بهروز غریب پور تلاش هایی را انجام می دهد. به هر حال باید بپذیریم که در کشور ما برنامه ریزی جدی ای در حوزه فرهنگ و هنر انجام نگرفته اما جای خوشبختی است که من امروز می شنوم که ۱۲۰ اثر نمایشی در نقاط مختلف تهران اجرا می‌شود.

وی ادامه داد: تئاتر یکی از موارد مهم هنر است که فرهنگی را به مخاطب نشان می دهد که سینما نمی تواند. بنده در سال های قبل که ارادت ویژه به هنرمندانی چون بهرام بیضایی داشتم می دیدم که چه تلاش های خوبی از سوی هنرمندان تئاتر این سرزمین برای ارتقای فرهنگ و هنر کشورمان انجام گرفته است. ما اگر قدر همه بزرگان را می‌شناختیم قطعا امروز جور دیگری بودیم و اتفاقا همین برنامه ها است که نقش با ارزشی می تواند در جریان فعالیت های فرهنگی هنری کشورمان داشته باشد.

شوالیه آواز ایران با قدردانی از فعالیت های بهروز غریب پور در عرصه تئاتر و موسیقی بیان کرد: راه رفتن در اقیانوس گسترده فرهنگ و هنر این سرزمین کار بسیار سختی است اما به نظر من هنرمندی چون بهروز غریب پور خدمات ارزنده و ریشه ای را برای فرهنگ و هنر این سرزمین انجام داده است و جا دارد از او به خاطر این زحمات تشکر کنم.

قباد شیوا، طاهر شیخ الحکمایی، محمدرضا درویشی، داوود فتحعلی بیگی، شهرداد روحانی، آتیلا پسیانی، محمود فرهنگ، فرزاد طالبی، حمیدرضا نوربخش، مجید ملانوروزی، حسین پارسایی، پیمان شریعتی، غلامحسین شاه علی، حسین سروی، علی اکبر صفی پور، مریم اقبالی، علی پاکدست و حسین مهرجردی از جمله افرادی بودند که در این برنامه حضور پیدا کردند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php