رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد تا قسمتی ابری
    ١١(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۶٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۶٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مهر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« شهریور    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

مسعود راشدی (کارشناس ارشد تئاتر):

پانزده سال است که هنوز مانده ایم بر سر دو راهی عظیمی که چرا تئاتر کوردی؟
اگر تئاتر، تئاتر است کوردی را اضافه کردن به چه معناست؟
ما در این پانزده سال چه را فریاد زدیم ؟ چه کردیم که بگوییم تئاتر کوردی؟ چه دلیل آکادمیکی را درست کردیم که تئاتر کوردی درست است؟ که صد البته همگی نیز واقف هستیم که چسباندن واژه کوردی به تئاتر از آن اشتباهات عادت شده است، اشتباهی که دیگر برایمان عادی شده و گاها زیر بار این اشتباه نمی‌رویم اما در آن گوشه و کنار های ذهنمان ایمان به اشتباه مان داریم

پانزده سال است که دنبال همه گمشده خود هستیم نه حتی نیمه گمشده، دنبال هویت از یاد رفته یا از دست رفته که ما تئاتر را برای یافتن پرسش مان انتخاب کردیم اما صادقانه میدانیم که آن را هم انجام ندادیم و دلخوشیم به اینکه چند نفر به زبان کوردی بنویسید یا بخوانند و این هم باز اما و اگرها دارد.

هنوز از این دو راهی راهی را بر نگزیده ایم که سودای رقابتی یا غیر رقابتی کردن آن را داریم ما هنوز نمی‌دانیم که به کجا میرویم که رقابت بکنیم یا نکنیم. رقابت برای چه ؟ برای چی ؟ برای چه جایزه ای و در چه جایگاهی؟ نصیبمان از رقابت یا غیر رقابت چیست ؟ مگر نه آنکه ما می‌خواهیم باشیم، باشیم که  خود و دغدغه هایمان را فریاد بزنیم ، مگر ما شعار سر نمی‌دهیم که محصول فرهنگی عرضه میکنیم و برای به صحنه بردن اندیشه هایمان تلاش می‌کنیم

ما به کدام مرحله رسیده ایم که بخواهیم رقابت نکنیم ؟
مگر اصل وجودیت تئاتر کوردی خود شرایط مهیا دارد که آمادگی حذف رقابت را داشته باشد؟
مثال زدن از جشنواره های مختلف معتبر و غیر معتبر دنیا آیا اهالی دیالوگ را قانع می‌کند و همین را بس؟ در قبال آنهمه جشنواره غیر رقابتی چندها جشنواره خیلی معتبر هنوز به صورت رقابتی برگزار میشود ، ما کدام یک از شرایط را داریم که به این فکر افتاده ایم ؟ که البته معرفی چند اثر به جشنواره‌های دیگر چه وجهی از غیر رقابتی بودن را به نمایش میگذارد ؟

ما هنوز بعد از پانزده سال دورهم هستیم و بپذیریم که روز اول با امروزمان فرقی نکرده ما هنوز پایبند به اساس نامه هم نیستیم که خودمان نوشتیم و پایه ریزی کردیم، چرا که هنوز رفیقیم و این واژه به معنی آنچه در این لحظه وجود دارد و رخنه کرده است باید غیر رفاقتی شود نه غیر رقابتی.
بیاییم تئاتر را جوری دیگر کوردی فریاد بزنیم .

مسعود راشدی
دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران
مرداد ماه هزار و سیصد و نود و هفت

 


انتشار مطالب، مقاله ها و نظرات مخاطبین الزاما به معنای تأیید و یا عدم تأیید محتوای آن توسط تحریریه بینەر نیست.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...

جدیدترین خبرها

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
654
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php