رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • چهارشنبه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۶
  • الأربعاء ۲۹ رجب ۱۴۳۸
  • 2017 Wednesday 26 April
    مهاباد لطیف
    ١٣(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۵٨(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۵٨(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اردیبهشت ۱۳۹۶
ش ی د س چ پ ج
« فروردین    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  
ضرورت احداث سینمای دیجیتال در مهاباد

سینمای شهر من کجاست؟

سینما جدیدترین شاخه هنر، معروف به هنر هفتم است که امروزه یکی از عمومی‌ترین و محبوب‌ترین تولیدات هنری را ارائه می‌کند اما هنر هفتم سالهاست که در مهاباد زخمی است. مهاباد دارای دو سینمای آنالوگ “تربیت هلال احمر” و “سالن آمفی تئاتر فرهنگ و ارشاد اسلامی” است که هر دو به دلیل فرسودگی و مجهز […]

سینما جدیدترین شاخه هنر، معروف به هنر هفتم است که امروزه یکی از عمومی‌ترین و محبوب‌ترین تولیدات هنری را ارائه می‌کند اما هنر هفتم سالهاست که در مهاباد زخمی است. مهاباد دارای دو سینمای آنالوگ “تربیت هلال احمر” و “سالن آمفی تئاتر فرهنگ و ارشاد اسلامی” است که هر دو به دلیل فرسودگی و مجهز نبودن به امکانات سینمایی مدرن سالهاست که فعالیتی ندارند. در حالت استاندارد جهانی به ازای هر ۱۰ هزار نفر باید یک سینما وجود داشته باشد اما مهاباد با ۲۲۰ هزار جمعیت از داشتن حتی یک سینمای مجهز محروم است.

به گفته برخی ها سینما تربیت هلال احمر به دلیل استقبال کم مردم تعطیل شده است. اما ریشه های استقبال کم مردم از سینما چیست؟

سینما تربیت مهاباد سال ۱۳۴۸ تاسیس شده است و اولین آپاراتچی آن رضا آپاراتچی بود. طبیعی است سینمایی با این قدمت نتواند جوابگوی نیازهای جامعه امروز باشد. سالن‌های غیراستاندارد و کمبود فیلم‌های با کیفیت با صندلی های فرسوده و امکانات فرسوده. اما بیشتر مردم از بروز نبودن فیلم هایی که در این سینما اکران می شود گله مندند. این هم می تواند دلیلی همانند دلایل دیگر باشد. دلیل دیگر استقبال کم مردم از سینما در همه ی شهرهای ایران رعایت نکردن حق کپی رایت توسط برخی افراد سودجو است.

قادر مرادی رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی مهاباد در روز ملی سینما در روز شنبه ۲۱ شهریور ۹۴ از راه اندازی سینمای دیجیتال در سالن آمفی تئاتر این اداره خبر داد و در مصاحبه ای که ۸ مهر ۹۴ با آقای مرادی انجام گرفت از خریداری امکانات لازم برای سینمای دیجیتال هم خبرهای خوشایندی دیگری داد.

اما باز هم شاید بازسازی یک سینما نتواند جوابگوی جامعه باشد و احداث یک سینمای دیجیتال در مهاباد ضروری باشد. واگذاری سینما تربیت مهاباد به بخش خصوصی و یا احداث یک سینما توسط یک سرمایه گذار می تواند جان تازه ای به پرده ی نقره ای در این شهر بدهد اما متاسفانه سرمایه گذاران مهابادی در صنعت سینمای این شهر سرمایه گذاری نمی کنند. این موضوع هم می تواند دلایل زیادی داشته باشد.

امروزه در شهرهای بزرگ ایران و جهان، در مجتمع تجاری ها، پاساژها و بازارچه های تازه ساخت، سینماهایی کوچک و با ظرفیت ۱۰۰ نفر و یا کمتر و با امکانات مدرن راه اندازی می کنند که از استقبال خوب مردم هم برخوردارند. مجتمع تجاری و تفریحی هلال احمر مهاباد می تواند با راه اندازی یک سینمای دیجیتال کوچک پر سود و پر بازده در جهت بالابردن فرهنگ سینما در این شهر کمک شایانی داشته باشد.

در تعاریف شهرنشینی “سینما” یکی از مظاهر اصلی شهر است و جای تعجب دارد که در کشور ما چطور ۱۰۸۱ مکانی که خیابان دارند و تعداد زیادی ساکن، بدون سینما ملقب به “شهر” شده‌اند. امید است درهای سینمای مهاباد هر چه زودتر به روی علاقه مندان و اهالی فرهنگ و سینما گشوده شود تا در بالا بردن فرهنگ سینمایی شهرمان قدمی برداشته شده باشد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

در پاسخ به یک مطلب

منزل ما در دستشویی خلاصه نمی شود!

چندی است که تب و تاب نام نویسی انتخابات شورای شهر، تمام شهرها و روستاهای کشور را فرا گرفته و شوق خدمت به شهر و روستا ولوله ای ایجاد کرده است! باری در این بین هجمه ی ناآگاهانه ای از سوی برخی به ورزشکاران و هنرمندان شکل گرفته تو گویی که این افراد از جهان دیگری به این سرزمین آمده اند و هیچ حق و حقوق برابری با بقیه ندارند. هر هنرمند و ورزشکاری همانند همه ی کسان دیگری که خود را لایق صندلی های مدیریتی شهر می دانند حق دارند خود را لایق بدانند و در معرض رای مردم قرار دهند. اما اینکه مردم به تمامی کاندیداها از روی شاخصه های منطقی و برنامه های مشخص کاندیداها و نیازهای شهر و روستا رای بدهند و نه به خاطر شهرت و طایفه و تیره و حتی مدرک تحصیلی و... ، یک بحث جداگانه و پذیرفته شده است و همگان حداقل در شعار بر آن وفاق دارند. یک هنرمند یا ورزشکار به صرف هنرمند بودن یا ورزشکار بودن نباید مورد پذیرش قرار گیرد، همانطور که یک دکترای شهرسازی به صرف داشتن مدرک؛ آنچه شاخصه ی انتخاب است، توانایی و داشتن برنامه در بحث وسیعی به نام مدیریت شهری است و تعریف مدیریت شهری و شهر دقیقا همان حلقه ی مفقوده ی انتخابات شورای شهر در این سالها شده است. در این میان مطلبی نیز در فضای مجازی با عنوان «اداره شهر بیش از تعمیر دستشویی به تخصص نیاز دارد» پیچیده است که سعی دارد شویی از دانش ارائه دهد در حالی که به دلیل شتاب زدگی بسیاری از موارد مهم را فراموش کرده است که برخی از نکات را به نگارنده ی آن مطلب تقدیم می دارم: جناب گرامی! مفهومی که از مطلب شما بر می آید حکایت از آن دارد که عموم مشکلات جاری شهرهای ایران به دلیل حضور هنرمندان و ورزشکاران در بین اعضای شورای شهر است. آیا می دانید چند درصد از اعضای شوراهای شهر ایران هنرمندان و ورزشکاران هستند که  تمام مشکلات کارنابلدی بقیه را نیز به گردن آن ها می اندازید؟ (برای نمونه در میان 30 نفر عضو شورای شهر تهران 2 نفر با مدرک ورزش و یک نفر با دکترای هنر و یک ورزشکار با مدرک حقوق حضور دارند، و در مجموع ٥ نفر!) آیا گمان نمی کنید بخش از اعظمی از ناکارآمدی مدیریت شهری بسیاری از شهرهای ایران در تداخل فعالیت های سیاسی و جناحی و همچنین تاثیرگذاری باندهای ثروت و قدرت بر این اعضا است تا حضور هنرمندان و ورزشکاران؟ آیا تا به حال از خود پرسیده اید چرا بین توقع مردم از شوراها، قانون شوراها و عملکرد شوراها تفاوت وجود دارد و احساس نمی کنید ناتوانی در تطبیق این سه با هم یکی از مشکلات امروزی مدیریت شهری است؟ به طوری که مشاهده شده بسیاری از مردم  با پیش داوری، اعضاهای شورا را به لحاظ مالی فاسد می دانند و شورای شهر را محلی برای کسب قدرت و ثروت قلمداد کرده اند. بهتر است یک بار دیگر ...
css.php