رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ١٢(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۶٢(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۶٢(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مهر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« شهریور    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

یکی از هنرمندان کردستانی می گوید: صنعت سینمای کردی در حال شکل گیری است و برخی از هنرمندان علاقه ای به نقد شدن آثار خود ندارند و جای نقد در سینمای ما خالی است.

 

به گزارش بینەر؛ «عرفان عامی» یکی از هنرمندان کردستانی است که در سال ۱۳٥۳ چشم به دنیا گشوذه است و سالهاست که در حوزه تهیه و ساخت فیلم در کردستان فعالیت می کند.

اولین فیلم جدی او «جی ژوان» بوده و فیلم بعدی نیز «که میک له و لاتره وه» بوده است و در آثار سینمایی بیشتر به عنوان تصویربردار نیز نقش آفرینی کرده است اما وی مدتی است که از عرصه فیلم و سینما دوری گرفته است و دلیل دوری خود را این گونه توضیح می دهد: من سعی کرده ام مدتی از این عرصه دوری بگیرم و با برخی از برخی از هنرمندان همکاری نکنم چون خروجی بسیاری از آثار را دیدم که بازخورد چندانی نداشته است و من سعی کرده ام که با تجربه بیشتر وارد عرصه شوم.

جشنواره ها و رشد فیلم سازی در کردستان

این هنرمند با اشاره به نقش جشنواره ها در توسعه صنعت سینما می گوید: برگزاری هر گونه جشنواره و برنامه های فرهنگی در کردستان می تواند تاثیرات بسیاری در این حوزه داشته باشد و این رویدادها می تواند تاثیر مثبتی را در سینمای کردی ایجاد کند.

«عرفان عامی» در ادامه به جشنواره بین المللی فیلم کوردی سنه دژ اشاره می کند و ادامه می دهد: ما شاهد رخداد تازه ای در عرصه سینمای کردی هستیم و بخش خصوصی متولی و اجرای هفته فیلم کردی سنه دژ را برعهده گرفته بود و این می تواند نقطه امیدی در این عرصه باشد.

وی با اشاره به مشکلات حوزه فیلم سازی و سینما در کشور و استان عنوان می کند: امروزه به دلیل ورود فناوری های نوین و وسایل فیلم برداری دیجیتال پیشرفته سبب شده که شاهد حضور هنرمندان بسیاری در این عرصه باشیم چون کارکردن با این وسایل تا حدودی آسان می باشد و متاسفانه برخی از هنرمندان از روی ناچاری وارد عرصه سینما شده‌اند و این می تواند یک آسیب و تهدید در این عرصه محسوب شود.

صنعت سینما و اقتصاد

این هنرمند کردستانی در ادامه به وضعیت اقتصادی هنرمندان اشاره می کند و ادامه می دهد: در هر جامعه ای که وضعیت معیشتی مردم خوب باشد مردم آن جامعه کم تر به سمت و سوی فعالیت هایی می روند که آسان باشد و یکی از فعالیت ها فیلم سازی است که متاسفانه برخی از هنرمندان به دلیل نداشتن منابع درآمدی از آن به عنوان شغل دوم یا سوم  نگاه می کنند.

عامی اضافه می کند: در حال حاضر کمیت در تهیه و تولید فیلم بالاست اما هنوز نتوانسته ایم به کیفیت زیاد توجه کنیم و متاسفانه برخی از هنرمندان براین باورند که هر نوع ضد ارزش و ناهنجاری می تواند سوژه تولید یک اثر سینمایی باشد که این می تواند یک آسیب در این حوزه باشد.

وی در ادامه به هفته فیلم کردی اشاره می کند و می گوید: این هفته که عنوان بین المللی را به یدک می کشید تنها با حضور اقلیم کردستان عراق همراه بوده است و این برخلاف تعریف بین المللی است که امید است که سالهای آتی با حضور گسترده تری از کشورهای کردنشین مواجه شود و شاهد آثار هنرمندان کرد در سایر نقاط دنیا در این هفته بین المللی فیلم کردی سنه دژ باشیم.

حمایت متولیان از سینما

«عرفان عامی» به حمایت مسئولان دولتی از چنین برنامه هایی اشاره می کند: این برنامه با حمایت بخش خصوصی انجام شده است جا داشت که صدا وسیمای مرکز استان به صورت مستقیم آن را پوشش می داد که متاسفانه این کار انجام نشده است و امید است که متولیان بخش فرهنگی و دستگاههای اجرایی دولتی در استان از این گونه فعالیت های هنری در استان حمایت بیشتری انجام دهند.

وی در ادامه با اشاره به چشم انداز فیلم کردی در دنیای کنونی اشاره می کند و ادامه می دهد: فعلا لازمه این است که با دقت بیشتر و دانش بیشتر در حوزه فیلم و سینما فعالیت شود و لازمه ایجاد سینمای کردی؛ از تولید آثار فاخر دنیا آگاهی لازم را کسب کنیم و این مهم تنها مختص به کشور ما نمی شود بلکه سایر کشورها هم چنین نگاهی باید باشد.

این هنرمند کردستانی در ادامه به نبود نقد در حوزه سینما انتقاد می کند و می گوید: در چنین جشنواره ها و هفته های فیلم جای نقد منصفانه خالی است و اگر شرایطی فراهم می شد که صاحبنظران آثار هنرمندان را به صورت منفانه نقد و تحلیل می کردند و نباید از نقد هراسی داشته باشیم و نقاط ضعف و قوت آثار خود را شناسایی و برای تقویت و رفع نواقص آن تلاش کنیم.

نقد را به عرصه بکشانیم

«عرفان عامی» اضافه می کند: متاسفانه بسیاری از هنرمند از نقد شدن آثارشان پرهیز می کنند زیرا زبان نقد تا حدودی تند است اما این نمی تواند به عنوان ضعف باشد.

وی در ادامه با اشاره به دیدگاه جهانی بودن فیلم عنوان می کند: در دنیای کنونی نگاهی جهانی بر همه فعالیت های فرهنگی و هنری اقتصادی و سیاسی حاکم شده است منتهی باید ما نسبت به حفظ هویت های بومی و محلی خود باید ارق داشته باشیم  و ما در کردستان یک سری

ویژه گی ها و ظرفیت ها را داریم که باید از این فرصت ها وظرفیت ها به نحو مناسبی استفاده کینم.

عامی ادامه می دهد: باید با زبان تصویر این ظرفیت ها را به دنیای پیرامون خود معرفی کنیم و فیلم کوتاه این فرصت را مهیا کرده است و در دنیای امروزی تصویر زبانی جهانی است که می توان با همه افراد جامعه جهانی ارتباط برقرار کرد.

منبع: کردپرس

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...

جدیدترین خبرها

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
656
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php