رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد تا قسمتی ابری
    ٢٢(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۵۶(in)
    محدوده دید ٩.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 3-Moderate
    رطوبت ٢۵.۵۶(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اردیبهشت ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« فروردین    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

یکی از هنرمندان کردستانی می گوید: صنعت سینمای کردی در حال شکل گیری است و برخی از هنرمندان علاقه ای به نقد شدن آثار خود ندارند و جای نقد در سینمای ما خالی است.

 

به گزارش بینەر؛ «عرفان عامی» یکی از هنرمندان کردستانی است که در سال ۱۳٥۳ چشم به دنیا گشوذه است و سالهاست که در حوزه تهیه و ساخت فیلم در کردستان فعالیت می کند.

اولین فیلم جدی او «جی ژوان» بوده و فیلم بعدی نیز «که میک له و لاتره وه» بوده است و در آثار سینمایی بیشتر به عنوان تصویربردار نیز نقش آفرینی کرده است اما وی مدتی است که از عرصه فیلم و سینما دوری گرفته است و دلیل دوری خود را این گونه توضیح می دهد: من سعی کرده ام مدتی از این عرصه دوری بگیرم و با برخی از برخی از هنرمندان همکاری نکنم چون خروجی بسیاری از آثار را دیدم که بازخورد چندانی نداشته است و من سعی کرده ام که با تجربه بیشتر وارد عرصه شوم.

جشنواره ها و رشد فیلم سازی در کردستان

این هنرمند با اشاره به نقش جشنواره ها در توسعه صنعت سینما می گوید: برگزاری هر گونه جشنواره و برنامه های فرهنگی در کردستان می تواند تاثیرات بسیاری در این حوزه داشته باشد و این رویدادها می تواند تاثیر مثبتی را در سینمای کردی ایجاد کند.

«عرفان عامی» در ادامه به جشنواره بین المللی فیلم کوردی سنه دژ اشاره می کند و ادامه می دهد: ما شاهد رخداد تازه ای در عرصه سینمای کردی هستیم و بخش خصوصی متولی و اجرای هفته فیلم کردی سنه دژ را برعهده گرفته بود و این می تواند نقطه امیدی در این عرصه باشد.

وی با اشاره به مشکلات حوزه فیلم سازی و سینما در کشور و استان عنوان می کند: امروزه به دلیل ورود فناوری های نوین و وسایل فیلم برداری دیجیتال پیشرفته سبب شده که شاهد حضور هنرمندان بسیاری در این عرصه باشیم چون کارکردن با این وسایل تا حدودی آسان می باشد و متاسفانه برخی از هنرمندان از روی ناچاری وارد عرصه سینما شده‌اند و این می تواند یک آسیب و تهدید در این عرصه محسوب شود.

صنعت سینما و اقتصاد

این هنرمند کردستانی در ادامه به وضعیت اقتصادی هنرمندان اشاره می کند و ادامه می دهد: در هر جامعه ای که وضعیت معیشتی مردم خوب باشد مردم آن جامعه کم تر به سمت و سوی فعالیت هایی می روند که آسان باشد و یکی از فعالیت ها فیلم سازی است که متاسفانه برخی از هنرمندان به دلیل نداشتن منابع درآمدی از آن به عنوان شغل دوم یا سوم  نگاه می کنند.

عامی اضافه می کند: در حال حاضر کمیت در تهیه و تولید فیلم بالاست اما هنوز نتوانسته ایم به کیفیت زیاد توجه کنیم و متاسفانه برخی از هنرمندان براین باورند که هر نوع ضد ارزش و ناهنجاری می تواند سوژه تولید یک اثر سینمایی باشد که این می تواند یک آسیب در این حوزه باشد.

وی در ادامه به هفته فیلم کردی اشاره می کند و می گوید: این هفته که عنوان بین المللی را به یدک می کشید تنها با حضور اقلیم کردستان عراق همراه بوده است و این برخلاف تعریف بین المللی است که امید است که سالهای آتی با حضور گسترده تری از کشورهای کردنشین مواجه شود و شاهد آثار هنرمندان کرد در سایر نقاط دنیا در این هفته بین المللی فیلم کردی سنه دژ باشیم.

حمایت متولیان از سینما

«عرفان عامی» به حمایت مسئولان دولتی از چنین برنامه هایی اشاره می کند: این برنامه با حمایت بخش خصوصی انجام شده است جا داشت که صدا وسیمای مرکز استان به صورت مستقیم آن را پوشش می داد که متاسفانه این کار انجام نشده است و امید است که متولیان بخش فرهنگی و دستگاههای اجرایی دولتی در استان از این گونه فعالیت های هنری در استان حمایت بیشتری انجام دهند.

وی در ادامه با اشاره به چشم انداز فیلم کردی در دنیای کنونی اشاره می کند و ادامه می دهد: فعلا لازمه این است که با دقت بیشتر و دانش بیشتر در حوزه فیلم و سینما فعالیت شود و لازمه ایجاد سینمای کردی؛ از تولید آثار فاخر دنیا آگاهی لازم را کسب کنیم و این مهم تنها مختص به کشور ما نمی شود بلکه سایر کشورها هم چنین نگاهی باید باشد.

این هنرمند کردستانی در ادامه به نبود نقد در حوزه سینما انتقاد می کند و می گوید: در چنین جشنواره ها و هفته های فیلم جای نقد منصفانه خالی است و اگر شرایطی فراهم می شد که صاحبنظران آثار هنرمندان را به صورت منفانه نقد و تحلیل می کردند و نباید از نقد هراسی داشته باشیم و نقاط ضعف و قوت آثار خود را شناسایی و برای تقویت و رفع نواقص آن تلاش کنیم.

نقد را به عرصه بکشانیم

«عرفان عامی» اضافه می کند: متاسفانه بسیاری از هنرمند از نقد شدن آثارشان پرهیز می کنند زیرا زبان نقد تا حدودی تند است اما این نمی تواند به عنوان ضعف باشد.

وی در ادامه با اشاره به دیدگاه جهانی بودن فیلم عنوان می کند: در دنیای کنونی نگاهی جهانی بر همه فعالیت های فرهنگی و هنری اقتصادی و سیاسی حاکم شده است منتهی باید ما نسبت به حفظ هویت های بومی و محلی خود باید ارق داشته باشیم  و ما در کردستان یک سری

ویژه گی ها و ظرفیت ها را داریم که باید از این فرصت ها وظرفیت ها به نحو مناسبی استفاده کینم.

عامی ادامه می دهد: باید با زبان تصویر این ظرفیت ها را به دنیای پیرامون خود معرفی کنیم و فیلم کوتاه این فرصت را مهیا کرده است و در دنیای امروزی تصویر زبانی جهانی است که می توان با همه افراد جامعه جهانی ارتباط برقرار کرد.

منبع: کردپرس

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

به مناسبت روز جهانی تئاتر

نمایشنامه کُردی ۱۲۵ یا ۱۰۰ ساله؟

پس از برگزاری جشن صدمین سال نمایشنامه نویسی کُردی به مناسبت صدمین سالروز نگارش نمایشنامه "مَمِ آلان" (Mame Alan/ Memê Alan) (١٩١٨م) توسط "عبدالرحیم رحمی حکاری" (1890-1958) در دانشگاه کردستان، "دکتر امید ورزنده" رئیس مرکز پژوهش کردستان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج، با استناد به چند منبع همچون برگه­ ای از بروشور "نمایشگاه جهانی کلمبیای شیکاگو"، در سال ۱۸۹۳م که در آن عبارت "درام کُردی"  (The Kurdish Drama)درج شده و مقاله "جعفر سریکایا" و مطلبی از "بکر شوانی" در فیس بوک، در مطلبی کوتاه تاریخ نمایشنامه نویسی کُردی را ۲۵ سال قبل تر از زمان نگارش نمایشنامه "ممِ آلان" توسط "عبدالرحیم رحمی حکاری" اعلام نمودند و ۱۲۵مین سال نمایشنامه نویسی کُردی را تبریک گفتند. این شرایط چند پرسش را مطرح نمود؛ آیا برگزار کنندگان جشن صدمین سال نمایشنامه نویسی کُردی چنین واقعه تاریخی را نادیده گرفته اند؟ آیا اجرای "درام کُردی" در شیکاگو می تواند سرآغاز نمایشنامه نویسی کُردی محسوب شود؟ و بالاخره نمایشنامه نویسی کُردی 125 یا 100 سال قدمت دارد؟ برای ارائه پاسخی دقیق به پرسش های مطرح شده لازم است شرایط اجتماعی و سیاسی آن دوره، اسناد و همچنین چند و چون نمایش اجرا شده را با حساسیت بیشتری بررسی نمود. این نوشتار سعی دارد گامی در این راستا بردارد. شرایط سیاسی، اجتماعی و اقتصادی عثمانی در نیمه دوم قرن ۱۹م برگزاری نمایشگاه جهانی شیکاگو در زمان حکومت "عبدالحمید دوم عثمانی" (۱۸۴۲-۱۹۱۸م) صورت گرفته است. دوران حکومت "عبدالحمید" از ۱۸۷۶ تا ۱۹۰۹م، دوره پرتنش امپراتوری عثمانی به دلیل جدی تر شدن مباحث تجزیه عثمانی و جنبش های ملی گرایی محسوب می شود. از اواسط قرن ۱۸م ترس اروپاییان از ترک ها و اعراب، و در واقع گسترش سرزمین های اسلامی کمتر شد و این بار آنها بودند که دست بالا را داشتند و تهدیدی برای تجزیه امپراتوری به حساب می آمدند. بسیار پیشتر از به قدرت رسیدن "عبدالحمید" سرزمین های عثمانی روی کاغذ بین فرانسه، انگلیس، آلمان و روسیه تقسیم شده بود و اولین راهکار جهت دستیابی به آن اهداف، حمایت -حتی ظاهری- از مسیحیان، یهودیان و دیگر ملت های تحت سلطه عثمانی از سوی دولت های غربی بود. از همین رو سلاطین عثمانی با ایجاد اصلاحات سیاسی و افزایش نسبی آزادی های اقلیت های مذهبی سعی داشتند از میزان نفوذ غرب بکاهند و در نیمه اول قرن ۱۹م گرایش سلاطین عثمانی به مظاهر اروپایی نمایان بود. از همین رو قرن نوزدهم، قرن اصلاحات در دوران حکومت ۶۰۰ ساله عثمانی نام گذاری شده است. تفاوت "عبدالحمید" با سلاطین پیش از خودش در قرن ۱۹م پایبندی متعصبانه به دین اسلام و احیای مجدد لقب خلیفه به جای سلطان و همچنین بهره گیری از حس اسلامگرایی اکثریت ساکنان تحت سلطه امپراتوری بود. او سرسازگاری با مسیحیت، یهودیت و در کل غرب را نداشت و تأکیدش اتکا به مبانی دین، فرهنگ و علوم اسلامی بود. همچنین مخالفت زیادی با تجدد خواهی و ظهور مظاهر غربی داشت. وی همواره به عنوان یکی از عاملان اصلی قتل عام ارامنه ...

جدیدترین خبرها

css.php