رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • دوشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۵
  • الإثنين ۲۳ جماد أول ۱۴۳۸
  • 2017 Monday 20 February
    مهاباد لطیف
    (°C)
    وزش باد ۴(mph)
    فشار ٢۵.٨٩(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.٨٩(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
اسفند ۱۳۹۵
ش ی د س چ پ ج
« بهمن    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
2829  
  • جمعه ۳ دی ۱۳۹۵ - ۱۴:۵۴
  • کد خبر : 2863
  • مشاهده : 127 بازدید
  • س.ت
  • چاپ خبر : درخشش مراکز استان های کردنشین در نوزدهمین جشنوارە تولیدات رادیویی و تلویزیونی مراکز استان ها

نوزدهمین جشنوارە تولیدات رادیویی و تلویزیونی استان ها با درخشش مراکز کُردنشین پایان یافت.

بە گزارش بینەر، نوزدهمین جشنوارە تولیدات رادیویی و تلویزیونی مراکز استان ها کە از ٣٠ آذرماە شروع شد پنجشنبە ٢ دی ماه با اعلام برترین ها پایان یافت کە مراکز کُردنشین دستاوردهای چشم گیری داشتند.
 
در بخش تولیدات تلویزیونی:
مرکز مهاباد:
١. شهرام میکاییلی (جایزه بهترین کارگردانی برای برنامه «پەپولەکان»)
٢. امیر ملاپور (جایزه بهترین تهیه کنندگی برای برنامه «مانگەشەو»)
٣. خالد امام زنبیلی (جایزه بهترین مجری مرد برای برنانه «مانگەشەو»)
٤. هوشنگ میرزایی (جایزه بهترین تهیه کنندگی برای مستند «آلفارد»)

مرکز کردستان: 
١. حمیرا ریاضی (بهترین بازیگری برای فیلم «ژوان»)
٢. رضوان خدامی (جایزه بهترین بازیگری زن برای سریال «زریان»)
٣. سارا بهرامی(جایزه بهترین تهیه کنندگی برای برنامه «پەپولەکانی نیشتمان»)

مرکز ایلام:
١. روح الله اکبری (جایزه بهترین کارگردانی برای فیلم داستانی «برای هانا»)
٢. آرزو خانی (جایزه بهترین مجری زن برای برنامه «گل هیرو»)
٣. صلاح آزوغ (جایزه بهترین تهیه کنندگی برای «آن مرد در آتش آمد») 

مرکز کرمانشاه:
١. رضا سنجابی (جایزه بهترین طراحی صحنه برای برنامه «یخ در بهشت»)

در حوزه خبر تلویزیون:          
تیتراژ و وله مجموعه خبری ایلام، گرافیست: علی هواسی

در بخش ویژه تلویزیون: 
موضوع شعار سال جادوی همت صابر چهری از مرکز کرمانشاه    

درحوزه خبر مکتوب: 
گزارش «چرا چشمه های استانی خشکیده اند؟» پروین شهسواری از مرکز کرمانشاه

در بخش جنبی مشارکتی:
موضوع بهداشت و سلامت شهریار ادیب از مرکز مهاباد

شایان ذکر است کە کل آثار مورد بررسی قرار گرفته یک هزار و ٥٧٥ اثر بوده است که از این میان ٣٤١ اثر در حوزه سیما، ٤٤٠ اثر در حوزه صدا، ٤٤٣ اثر در حوزه خبر، ٢٦٠ اثر در حوزه موسیقی و شعر و ٩١ اثر در حوزه پژوهش بوده است.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

من از مرگ هنرمندان خوشحالم

شاید بتوان گفت مرگ حقیقی ترین و عادلانه ترین پدیده ی جهان است که گریزی از آن برای هیچ کس نیست. مسئله ای که در طول تاریخ همواره یکی از دغدغه های بشری بوده و هست. اما مرگ هنرمندان داستان دیگری دارد و مرگ هنرمندان در سرزمین من داستانی دیگرگونه تر! من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که تجربه نشان داده است این تنها راه توجه مردم و مسئولین به هنر و هنرمندان است. زمانی که هنرمندی می میرد، همه شاعر می شویم و به گونه ای در سوگ شاعر مرثیه می سراییم و اشک می ریزیم و بر سر و سینه می کوبیم، تو گویی قبل از به خاکسپاری هنرمند مرحوم ، ما را باید به خاک بسپارند. به مدد اینترنت و گروههای اجتماعی چنان از آثار هنرمند مرحوم یاد می کنیم، تو گویی آثار هنری وی ، بخش از زندگی ما بود. صبح قبل از صبحانه، یک قاشق چای خوری شعر، ظهر یک دومِ موسیقی بعد از ناهار و شب قبل از خواب یک فنجان دمنوشِ فیلم! من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که هیچ نوع مرگ دیگری اینچنین همه - مردم و مسئولین - را دور هم جمع نمی کند، هیچ دلیلی دیگری نمی تواند به این زیبایی اسباب پیاده روی از مسجد جامع تا سر مزار را فراهم آورد. هیچ پدیده ی دیگری نمی شناسم که تا این میزان سوال فلسفی و افسوس در دل همه ایجاد کند. افسوسی که منجر به درس و تصمیم های بزرگ بین مردم و مسئولین می شود. تصمیم هایی از قبیل توجه به هنرمندان، توسعه ی فضای هنری و قدردانستن داشته های فرهنگی شهرمان. اما نمی دانم چرا عمر این تصمیات کوتاه است و معمولاً از فلکه ی ساعت به بعد فراموش می شود. شاید به خاطر ترافیک  باشد. به خصوص که اکنون شهر اول در بوق نزدن شناخته شده ایم و جهت از دست ندادن این مقام مهم فرهنگی تمام حواسمان به این است بوق نزنیم و همین باعث می شود که تصمیمات فرهنگی دیگرمان را فراموش کنیم. اما اشکالی ندارد، در عوض همین بوق نزدن را بیلان کار فرهنگی محسوب می کنیم و با افتخار همه جا بوق نزدنمان را در بوق و کرنا می کنیم! من از مرگ هنرمندان خوشحالم. چرا که به غیر از مرگ هنرمندانِ شهرم، به هیچ شکل دیگری نمی توان کاری کرد که آثارشان بین همه پخش شود. در شهری که سالن سینما ندارد، نگارخانه ندارد، سالن تئاتر ندارد، صنعت نشر درست ندارد و از همه مهمتر بینش فرهنگی و هنری صحیحی در بین تعداد قابل توجهی از مسئولین و مردم وجود ندارد، طبیعتا تنها گورستان می تواند بهترین مکان برای عرضه ی هنر هنرمندان باشد. من از مرگ هنرمندان خوشحالم، چرا که آنان که تمام زندگیشان را بدون هیچ چشم داشتی و با کمترین امکانات و توقعات وقف کار هنری می کنند، در مرگشان نیز موهبتی نهفته است. موهبت وسیع تر شدن آرامگاه هنرمندان شهرمان، تا هر مهمانی که به شهرمان آمد ...
css.php