رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ١٧(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.٣۶(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.٣۶(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مرداد ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« تیر    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
  • پنجشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۵ - ۱۰:۰۶
  • کد خبر : 1086
  • مشاهده : 359 بازدید
  • تئاتر » س.ت
  • چاپ خبر : قطب‌ الدین صادقی از اجرای «طلسم صبح‌ گل» خبر داد

قطب‌الدین صادقی از اجرای نمایش «طلسم صبح‌گل» پس از دو سال توقف آن خبر داد.

به گزارش پایگاه خبری هنری بینه‌ر به نقل از سایت خبری تئاتر، نمایش «طلسم صبح‌گل» اثر استاد قطب الدین صادقی، از ابتدای مهر ماه امسال در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می‌رود.

دکتر قطب‌الدین صادقی گفت: «طلسم صبح‌گل» نمایشی بود که در سی‌ویکمین جشنواره تئاتر فجر حضور داشت و قرار بود سال ۹۳ در مجموعه تئاتر شهر روی صحنه برود که این اتفاق تا امروز میسر نشده بود.

صادقی خاطرنشان کرد: «طلسم صبح‌گل» از ابتدای مهر ماه امسال در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه می‌رود.

این کارگردان و نویسنده تئاتر با اشاره به دلیل توقف دو ساله اجرای این نمایش، گفت: فردی به نام «حسین طاهری» آن دوره، مدیر مرکز هنرهای نمایشی بود و جلوی کار ما را گرفت.

قطب‌الدین صادقی ادامه داد: آقای طاهری باند خودش را داشت و سالن من (سالن اصلی تئاتر شهر) را به کسی دیگر داد؛ او چنان خرابی‌ای به بار آورد که در عرض یک سال اهالی تئاتر او را کنار گذاشتند. طاهری جلوی اجرای نمایش «طلسم صبح‌گل» را گرفت؛ گروهی از هم‌کلاسی‌هایش توسط او درست شده بود که الان پست‌هایی دارند. آنها در آن دوره با او هم‌قدم و هم‌فکر شدند.

او خاطرنشان کرد: من نمایش «طلسم صبح‌گل» را اصلاً با این شرط وارد سی‌ویکمین جشنواره تئاتر فجر کردم که بلافاصله با معیارهای تئاتر شهر اجرا کنم.

کارگردان نمایش «طلسم صبح‌گل» با اشاره به تغییرات این نمایش در اجرای مهر ماه امسال، گفت: تغییرات کمی در تیم بازیگران و زمان نمایش صورت گرفته است.

«طلسم صبح‌گل» شوخی‌نامه‌ای به نویسندگی قطب‌الدین صادقی است که براساس نمایش‌های تخت حوضی و نمایش‌های شادی‌آور نوشته شده است؛ در اجرای این نمایش در جشنواره سی‌ویکم تئاتر فجر بازیگرانی مانند رضا فیاضی، حسن دادشکر، سیروس همتی، مجید علم‌بیگی، ژاکلین آواره، روشنک کریمی، مهدی زمین پرداز، سامان دارابی، الهه شه‌پرست، سپیده دستینه، امین اکبری‌نسب، بنیامین بخشی‌زاد و عظیم موسوی ایفای نقش می‌کردند.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php