رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • الثلاثاء ۹ ذو الحجة ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 21 August
    مهاباد لطیف
    ٣١(°C)
    وزش باد ٧(mph)
    فشار ٢۵.۴٣(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۴٣(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مرداد ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« تیر    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
  • پنجشنبه ۷ اردیبهشت ۱۳۹۶ - ۰۸:۳۴
  • کد خبر : 4375
  • مشاهده : 395 بازدید
  • خوشنویسی » س.ت
  • چاپ خبر : «باد سیاە» بە تهران رسید

فیلم «ڕەشەبا» ( باد سیاه) بە کارگردانی حسین حسن بە عنوان تنها نماینده اقلیم کردستان در جشنواره بین المللی فیلم فجر بە نمایش درآمد.

به گزارش بینەر، فیلم سینمایی «باد سیاه» به تهیه ‌کنندگی "ممد اکتاش" و کارگردانی "حسین حسن" و نویسندگی "ممد اکتاش"،  "حسین حسن" و" ابراهیم سعیدی" در دو بخش "جشنواره جشنوارە ها" و "زیتون شکستە" ی سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر به نمایش در آمد.

فیلم سینمایی "ڕەشەبا" کە در سە سانس و در پردیس سینمایی چارسو بە نمایش در آمد، همزان با ۱٥ کشور بە رقابت پرداخت.

موضوع «باد سیاه» در مورد حمله گروه تروریستی داعش به روستاهای اطراف شهر شنگال در عراق و تجاوز آنان به چند دختر کُرد ایزدی است. محل اصلی فیلم‌برداری این فیلم در اردوگاه «خانکی» در اطراف شهر دهوک در اقلیم کُردستان قرار دارد که بیش‌تر آواره‌های شنگال (سنجار) در آن‌ اسکان داده شده‌اند و در آن‌جا زندگی می‌کنند.

 

این فیلم محصول مشترک اقلیم کُردستان و کشورهای آلمان و قطر است و ترکیبی از عواملی سینمای کرد از چهار کشور در ساخت آن مشارکت دارند. مدیر فیلم‌برداری این فیلم بر عهده تورج اصلانی است و تدوین آن را ابراهیم سعیدی انجام داده است. همچنین دیمن زندی،ریکیش شهباز، ابوعلی و مریم بوبانی از بازیگران این فیلم هستند. طراحی صحنه بر عهده هنرمندانی از ترکیه، بخشی از تولید و مدیر تولید بر عهده هنرمندانی از سوریه و هم‌چنین اداره سینمای استان دهوک در اقلیم کُردستان است که در ساخت این اثر سینمایی کمپانی «میتوس فیلم» آلمانی را یاری می‌رسانند.

 سی و پنجیمن جشنواره بین المللی فیلم فجر از ۱ اردیبهشت ماه  آغاز و تا ٨ اردیبهشت در تهران با حضور  فیلمسازانی از سراسر جهان در حال برگزاری است.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...
css.php