رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • الإثنين ۰ ربيع أول ۱۴۴۴
  • 2022 Monday 26 September
    -١٨(°C)
    وزش باد (mph)
    فشار (in)
    محدوده دید (mi)
    اشعه فرابنفش -
    رطوبت (in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
شهریور ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« مرداد   مهر »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  
در دیدار با اهالی عرصه موسیقی استان کردستان؛

هوشنگ کامکار: امروز برای اولین بار گریه کردم

به گزارش بینەر به نقل از روابط عمومی حوزه هنری انقلاب اسلامی استان کردستان، استاد هوشنگ کامکار آهنگساز و عضو شورای عالی موسیقی ایران ظهر امروز در دیدار با اهالی عرصه موسیقی استان کردستان ضمن اعلام این موضوع گفت: من زمانی هم که عزیزترین فرد زندگیم  پدرم به رحمت خدا رفت گریه نکردم اما امروز نتوانستم مقاومت کنم و پس از دیدن اجرای گروه نوجوان سنتورنوازان سنندجی و دف نواز و مولودی خوان  تحت تأثیر قرار گرفتم و از شدت خوشحالی گریه کردم.

هوشنگ کامکار با اشاره به این موفقیت و پیسرفت گفت: باید به تمامی کسانی که در این مسیر پیشرفت هنرمندان را یاری رسانده اند تبریک گفت و دستشان را بوسید و باورداشته باشند که خدماتشان در تاریخ هنری و در دل مردم این استان ثبت خواهد شد.

وی در بخش دیگری از سخنان خود گفت: از دیگر ویژگی های شادی آور برای من وجود مسئولین بود که در بالاترین سطح فعالیت می کنند و نیروی بومی هستند و وقتی با زمان دهه شصت و قبل از آن مقایسه می کنم این میزان حضور مدیر موفق کرد در کنار هم در استان سابقه نداشته و قطعا این موفقیت بخش عظیمی را باید مرهون این عزیزان و مسئولان بالا دستی و  شناختی که از استان دارند دانست. 

آهنگساز منظومه سمفونیک مولانا افزود: دیروز در زمان دیدن اجرای ارکستر فیلارمونیک اولین آرزویی را که کردم این بود که کاش پدرم در قید حیات بودند و این شکوه و عظمت را می دیدند. 

وی نیز با تمجید از نوازنده نوجوان ترمبو گفت: هیچگاه این صحنه را فراموش نخواهم کرد. کسانی که اهل فن هستند می دانند سازهای برنجی جزء سازهای بسیار سخت و مشکل در ارکستر هاست و این قدرت نوازندگی توسط این کودک بسیار شگفت انگیز بود.

هوشنگ کامکار ضمن استقبال از کمک به فعالیت های هنری استان گفت: جهت تحقق این موضوع می بایست زمینه های لازم حضور اساتید فراهم گردد.

وی با اشاره به فعالیت های خیریه گروه کامکار نیز گفت: شاید اولین گروه در کشور که در این زمینه ورود پیدا کرده است گروه کامکار باشد که به مناسبت های مختلف در داخل کشور شهرای آمل ، بابل، تهران، برای کودکان آواره سوری و … برنامه اجرا کردیم و در صورت مهیا بودن شرایط باز هم این امادگی وجود دارد در کردستان اجرای کنسرت داشته باشند.

کامکار ضمن اظهار امیدواری نسبت به آینده هنر کردستان با حضور مسئولین دلسوز و هنرمندان تلاشگر و استعدادهای بسیار بسیار ارزنده گفت: با کمک شما و همراهی خانه موسیقی ایران ، موسیقی کردستان به جایگاهی والاتر از جایگاه فعلی دست پیدا خواهد کرد و قطعا زمینه های بالای مرجعیت موسیقی کردستان وجود دارد.

وی در پایان از دعوت و میزبانی ارزنده حوزه هنری و هنرمندان تقدیر و تشکر نمودند.

 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

سریال نون.خ و مساله ی زبان !

این نقد سریال نیست. حتی نقد آن چیزی که مطرح می شود نیز ممکن است نباشد. بیشتر بیان مساله و اشتراک گذاری سوالی است که شاید برخی از فیلمسازان و حتی تئاتری های کوردستان نیز با آن مواجه باشند. از این رو از زبان ساده تر و خودمانی تری نیز برای نوشتار استفاده می کنم. چند روزی است که سریال تلویزیونی «نون. خ» از شبکه ی یک سیما پخش می شود. داستان این سریال که از همان الگوی سریال پایتخت پیروی می کند ، این بار در یکی از مناطق کوردستان اتفاق می افتد. فارغ از اینکه مکان داستان بیشتر شبیه به روستاست و معلوم نیست چرا سازندگان اصرار دارند آن را شهر معرفی کنند، و یا اینکه در جمع اهالی روستا نیز یکی از بازیگران فارس است و بسیار روان فارسی صحبت می کند و معلوم نیست چرا به تنهایی او فارسی را اینگونه صحبت می کند و سایرین به شکل دیگر؛ اما حضور بازیگران بومی منطقه و حضور موسیقی کوردی در سریال، از ویژگی های خوب آن به حساب می آید. اما آنچه بحث اصلی این نوشتار است مسئله ی زبان است. چیزی که از روز اول پخش سریال ذهنم را به خود مشغول کرد اما ترجیح بر آن شد تا لااقل بعد از پخش چند قسمت مسئله طرح شود. امروز که واکنش توییتری برخی از مردم نسبت به مسئله ی زبان بکار رفته در این سریال را دیدم، زمان طرح مسئله را مناسب تشخیص دادم. زبان کوردی، اگر چه دارای واژگان مشترک با زبان فارسی است و حتی بنا به اظهار نظر بسیاری از کارشناسان این دو زبان هم ریشه هستند و هر کدام در جغرافیای خود تغییرات زمانی و کاربردی و خود را پیدا کرده است، با این حال این، زبان کوردی، زبانی کاملا مستقل با دستورات گرامری خاص خویش است و لهجه محسوب نمی شود. از این رو تولید یک اثر ملی در کوردستان با حضور شخصیت های کورد، با تولید یک سریال در اصفهان و یا یزد و شیراز و... تفاوت زیادی دارد. چرا که این لهجه های فارسی شیرازی و اصفهانی ولو به صورت غلیظ و با کلمات خاص منطقه نیز ادا شود، نهایتا منظور خود را به مخاطب عمومی منتقل می کند. در سریال نون.خ همه ی کاراکترها -تا این جای قصه- کورد هستند. پس طبیعتاً باید با یکدیگر کوردی حرف بزنند و لزومی به استفاده از زبانی که نه فارسی است و نه کوردی،  ندارند. این امر به ویژه در مناطق کورد زبان که اهمیت خاصی به زبان مادری میدهند بسیار خودنمایی خواهد کرد.  اگر داستان این سریال در نقاطی دیگر از ایران که به دلایل مختلف ، برخی خانواده ها ترجیح داده اند با کودکانشان به جای زبان مادری با زبان ملی صحبت کنند، ساخته می شد، کمتر مسئله ی زبان خودنمایی می کرد و می شد کاراکترهای فیلم را از این خانواده ها معرفی کرد و به راحتی مسئله را توجیه نمود، اما در تمامی شهرهای کوردزبان، مسئله ...

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
2092
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: