رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • الإثنين ۰ ربيع أول ۱۴۴۴
  • 2022 Monday 26 September
    -١٨(°C)
    وزش باد (mph)
    فشار (in)
    محدوده دید (mi)
    اشعه فرابنفش -
    رطوبت (in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
فروردین ۱۳۹۵
ش ی د س چ پ ج
« اسفند   اردیبهشت »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

به گزارش بینەر، ایزابل هوپر بازیگر شناخته شده فرانسوی به عنوان هنرمند منتخب انستیتو بین‌المللی تئاتر به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی تئاتر پیام خود را منتشر کرد. متن پیام به این شرح است:  «یک بار دیگر کنار هم جمع شده‌ایم. کنار هم جمع شده‌ایم تا در یک روز بهاری پنجاه‌وپنجمین جشن سالیانه روز جهانی تئاتر را در […]

به گزارش بینەر، ایزابل هوپر بازیگر شناخته شده فرانسوی به عنوان هنرمند منتخب انستیتو بین‌المللی تئاتر به مناسبت فرا رسیدن روز جهانی تئاتر پیام خود را منتشر کرد. متن پیام به این شرح است:

 «یک بار دیگر کنار هم جمع شده‌ایم. کنار هم جمع شده‌ایم تا در یک روز بهاری پنجاه‌وپنجمین جشن سالیانه روز جهانی تئاتر را در سراسر دنیا برگزار کنیم. فقط یک روز، ۲۴ ساعت به جشن تئاتر اختصاص یافته و ما اینجا در پاریس همانند هنرمندان تئاتر در سراسر شهرهای بزرگ دنیا برای ستایش و تکریم هنر تئاتر کنار هم این روز را جشن می‌گیریم.

پاریس انتخاب مناسبی برای برگزاری جشن روز جهانی تئاتر است. در اینجا و از پایتخت فرانسه ما می‌توانیم خودمان را به تئاتر بوناراکو و نوه (Noh) در ژاپن، به اپرای پکن و کاتاکالی در هند برسانیم؛ در این روز صحنه تئاتر این امکان را به ما می‌دهد تا خود را میان اندیشه‌های سوفوکل و آشیل در یونان باستان و ایبسن و استریندبرگ در اسکناندیناوی غوطه‌ور کنیم. صحنه تئاتر به ما اجازه می‌دهد تا به سرعت از پیش سارا کین در بریتانیا به نزد پیراندلو در ایتالیا برویم. در این ۲۴ ساعت ما قادریم از فرانسه به روسیه؛ از مولیر و راسین به چخوف. ما حتی می‌توانیم در این روز با عبور از اقیانوس اطلس الهام‌بخش دانشجوی جوانی باشیم که در سالن تئاتر دانشگاهی در کالیفرنیا به دنبال نامی برای اختراع خود می‌گردد.

در واقع تئاتر همانند یک کامیابی در زندگی است که می‌تواند همه چیز را به چالش کشیده و مکان و زمان را درهم نوردد. بسیاری از نمایشنامه‌های امروزی از آثار کلاسیک قرون گذشته الهام می‌گیرند و هر اثر مدرنی که اجرا می‌شود یکی از آثار کلاسیک بسته به زمان آن، حیاتی نو روی صحنه می‌گیرند. تئاتر همواره از خاکستر خود دوباره زاده می‌شود، با شکستن و درهم ریختن قراردادهای کهنه و ظهور به شکلی نو: اینگونه است که زنده باقی می‌ماند.

روز جهانی تئاتر نه مانند یک روز عادی بلکه بدیهی است روزی است برای به هم پیوستن و اتحاد. این یک فرصت است برای ما که از طریق آن می‌توانیم یک پیوستگی عمیق و جهانی ایجاد کنیم. به من اجازه بدهید نقل قولی از ژان تاردیو نمایشنامه‌نویس زیرک فرانسوی بیان کنم. او می‌گوید: وقتی به فضا فکر می‌کنیم، معقولانه است که از خود سوال کنیم طولانی‌ترین راه از یک‌ نقطه به نقطه‌ی دیگر کدام است؟ او برای زمان پیشنهاد می‌کند که در یک‌دهم ثانیه، اندازه بگیریم که تلفظ کلمه ابدیت چقدر طول می‌کشد، اما برای فضا – زمان می‌گوید: پیش از آنکه به خواب بروید، ذهنتان را بر دو نقطه در فضا ثابت کنید، و حساب کنید که در رویا چقدر طول می‌کشد که از یک نقطه به نقطه‌ی دیگر بروید. عبارت «در رویا» است که همواره با من مانده است. به نظر می‌رسد که گویی تاردیو و باب ویلسون با هم ملاقات کرده‌اند. بی‌همتایی زمانی روز جهانی تئاتر را می‌توان با نقل سخنان ساموئل بکت نیز به اختصار بیان کرد که شخصیت «وینی» او  با چالاکی خاص خود می‌گوید: چه روز خوبی می‌شد باشد.

۵۵ سال است که روز جهانی تئاتر به وجود آمده و من هشتمین زنی هستم که پیام این روز را می‌نویسم و بسیار افتخار می‌کنم که از من خواسته شد این پیام را بنویسم. زمانی‌که فکر می‌کردم که باید در این پیام چه چیزی بنویسم این سوال را به یاد آوردم که به فضا فکر کنم. به همین خاطر منصفانه آن است که بگویم من به تنهایی به سالن یونسکو نمی‌آیم؛ من با تمام شخصیت‌ها و رُل‌هایی که بازی کردم، رُل‌هایی که ممکن است با پایین آمدن پرده از منظرها رفته باشند، ولی در درون من زندگی می‌کنند، به این سالن می‌آیم. اورلاندو، هدا گابلر، مده‌آ، آرامینت، مرتولی، بلانش دوبوا و… همچنین نقش‌هایی که من را تکمیل کردند و به خاطر قدرت و توانایی آنها امروز من شناخته می‌شوم؛ پس من به همه جهان تعلق دارم. منِ یونانی، آفریقایی، سوری، نیجری، روس، برزیلی، فارسی، رومی، ژاپنی، نیویورکی، مارمالیسی، فیلیپینی، آرژانتینی، نروژی، کره‌ای، آلمانی، اتریشی، انگلیسی و… به عنوان یک شهروند واقعیِ جهان، به نمایندگی از گروهی که در درون من وجود دارد در روز جهانی تئاتر به روی صحنه می‌آیم.

زمانی که لارنس اولیویه در روز جهانی تئاتر در سال ۱۹۶۴ اعلام کرد پس از بالغ بر یک قرن کشمکش، تئاتر ملی در انگلستان ساخته شده و او بلافاصله می‌خواست آن را تبدیل به تئاتری بین‌المللی کند، دست کم از نظر رپرتوار. زیرا او به خوبی می‌دانست که شکسپیر متعلق به جهان است. همچنین هنگامی‌که برای نوشتن این پیام تحقیق می‌کردم به یاد پیام ژان کوکتو در سال ۱۹۶۲ افتادم نویسنده کتاب «باز هم دور دنیا در ۸۰ روز». من هم همچون او اما با فیلم‌ها و تئاترها دنیا را گشته‌ام و هر بار از دیدن آن شگفت زده شدم چراکه متوجه شدم که هر کسی آن را روایت می‌کند هیچ افتراقی بین آنها نیست. من هیچ تفاوتی بین آنها ندیدم.

هنرمندان تئاتر من نه از طرف خودم بلکه به عنوان یک بازیگر و از طرف تمام شخصیت‌هایی که از سراسر جهان بازی کردم و در من زندگی می‌کنند این پیام را می‌نویسم. تئاتر بسیار قدرتمند است و در برابر همه چیز از جمله جنگ، سانسور، فقر و… مقاومت می‌کند و زنده می‌ماند.

تئاتر برای من نشان‌دهنده گفت‌وگو و عدم وجود نفرت و دوستی بین مردم است. و دوستی بین تماشاگران و بازیگران و هنرمندان تئاتر اتحاد پایدار بین همه مردم را با هم به ارمغان می‌آورد. مترجمان، مربیان، طراحان‌صحنه و لباس، هنروران، دانشگاهیان، پزشکان و مخاطبان، تئاتر را محافظت می‌کنند. بدون مردم هیچ تئاتری وجود دارد، هرگز این را فراموش نکنید. بیایید کاری کنیم که هیچ صندلی خالی وجود نداشته باشد. من معتقدم که تئاتر ما را دوست دارد؛ به همان اندازه که ما آن را دوست داریم.

کارگردان تئاتر قدیمی‌ای را به خاطر دارم که هر شب پیش از اجرای نمایش فریاد می‌زد راه را برای تئاتر باز کنید! و این امشب آخرین کلمات من است. متشکرم.»

 

ایزابل هوپر تاکنون سه جایزه بهترین بازیگر زن از جوایز لومیر فرانسه را دریافت کرده و بارها در مراسم سزار و جشنواره‌هایی چون ونیز، کن و برلین جایزه برده است. هوپر در سال ۲۰۰۸ نیز نشان «لژیون دونور» فرانسه را به گردن آویخت. وی همچنین در مراسم گلدن گلوب امسال برنده جایزه بهترین بازیگر زن درام به خاطر فیلم ال ساخته پل ورهوفن شد.

پیام روز جهانی تئاتر سال ۲۰۱۷، در ۲۷ مارس(۷ فروردین ۹۶) در تالار مرکزی یونسکو قرائت خواهد شد

 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

سریال نون.خ و مساله ی زبان !

این نقد سریال نیست. حتی نقد آن چیزی که مطرح می شود نیز ممکن است نباشد. بیشتر بیان مساله و اشتراک گذاری سوالی است که شاید برخی از فیلمسازان و حتی تئاتری های کوردستان نیز با آن مواجه باشند. از این رو از زبان ساده تر و خودمانی تری نیز برای نوشتار استفاده می کنم. چند روزی است که سریال تلویزیونی «نون. خ» از شبکه ی یک سیما پخش می شود. داستان این سریال که از همان الگوی سریال پایتخت پیروی می کند ، این بار در یکی از مناطق کوردستان اتفاق می افتد. فارغ از اینکه مکان داستان بیشتر شبیه به روستاست و معلوم نیست چرا سازندگان اصرار دارند آن را شهر معرفی کنند، و یا اینکه در جمع اهالی روستا نیز یکی از بازیگران فارس است و بسیار روان فارسی صحبت می کند و معلوم نیست چرا به تنهایی او فارسی را اینگونه صحبت می کند و سایرین به شکل دیگر؛ اما حضور بازیگران بومی منطقه و حضور موسیقی کوردی در سریال، از ویژگی های خوب آن به حساب می آید. اما آنچه بحث اصلی این نوشتار است مسئله ی زبان است. چیزی که از روز اول پخش سریال ذهنم را به خود مشغول کرد اما ترجیح بر آن شد تا لااقل بعد از پخش چند قسمت مسئله طرح شود. امروز که واکنش توییتری برخی از مردم نسبت به مسئله ی زبان بکار رفته در این سریال را دیدم، زمان طرح مسئله را مناسب تشخیص دادم. زبان کوردی، اگر چه دارای واژگان مشترک با زبان فارسی است و حتی بنا به اظهار نظر بسیاری از کارشناسان این دو زبان هم ریشه هستند و هر کدام در جغرافیای خود تغییرات زمانی و کاربردی و خود را پیدا کرده است، با این حال این، زبان کوردی، زبانی کاملا مستقل با دستورات گرامری خاص خویش است و لهجه محسوب نمی شود. از این رو تولید یک اثر ملی در کوردستان با حضور شخصیت های کورد، با تولید یک سریال در اصفهان و یا یزد و شیراز و... تفاوت زیادی دارد. چرا که این لهجه های فارسی شیرازی و اصفهانی ولو به صورت غلیظ و با کلمات خاص منطقه نیز ادا شود، نهایتا منظور خود را به مخاطب عمومی منتقل می کند. در سریال نون.خ همه ی کاراکترها -تا این جای قصه- کورد هستند. پس طبیعتاً باید با یکدیگر کوردی حرف بزنند و لزومی به استفاده از زبانی که نه فارسی است و نه کوردی،  ندارند. این امر به ویژه در مناطق کورد زبان که اهمیت خاصی به زبان مادری میدهند بسیار خودنمایی خواهد کرد.  اگر داستان این سریال در نقاطی دیگر از ایران که به دلایل مختلف ، برخی خانواده ها ترجیح داده اند با کودکانشان به جای زبان مادری با زبان ملی صحبت کنند، ساخته می شد، کمتر مسئله ی زبان خودنمایی می کرد و می شد کاراکترهای فیلم را از این خانواده ها معرفی کرد و به راحتی مسئله را توجیه نمود، اما در تمامی شهرهای کوردزبان، مسئله ...

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
2092
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: