رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    -١٨(°C)
    وزش باد (mph)
    فشار (in)
    محدوده دید (mi)
    اشعه فرابنفش -
    رطوبت (in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
دی ۱۳۹۵
ش ی د س چ پ ج
« آذر   بهمن »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

همچنانکه در گفته های قبلی بیان شد ، تاریخ و اهمیت عکاسی آشکار و واضح است ، مسئله اصلی جایگاه عکاسی در بین مردم است ، استناد به عکس یکی از اصلی ترین شواهد قابل قبول در محاکم و محافل است.چراکه بی واسطه بیانگر واقعیتی مکث شده است. حال آنچه در این بین مطرح میشود […]

همچنانکه در گفته های قبلی بیان شد ، تاریخ و اهمیت عکاسی آشکار و واضح است ، مسئله اصلی جایگاه عکاسی در بین مردم است ، استناد به عکس یکی از اصلی ترین شواهد قابل قبول در محاکم و محافل است.چراکه بی واسطه بیانگر واقعیتی مکث شده است.

حال آنچه در این بین مطرح میشود دیدگاه عکاس و تفکر آن و میزان دخالت آن در کار است ، تصور کنید در یک رویداد و یا منظره پیش رو ، چند نفر همزمان عکاسی می کنند ، و همگی با یک نوع دوربین و لنز به مثابه ابزار ، مجهز هستند.

آیا بازخورد آنها از آنچه در پیش روی خود می بینند ، یکی خواهد بود؟ قطعا پاسخ منفی است، چراکه هریک از آنها از منظر خود و تفکرات خود به آن نگاه می کنند، پس اینجا این سئوال پیش می آید آیا عکس تنها بازگو کننده واقعیتی خشک و بی روح است ؟

اینجا هم جواب منفی است ،عکس روح دارد ، محتوی دارد ، احساس دارد ، وجود دارد ، دارای بار ایدئولوژیکی و تفکرات خاصی است ، پس هر عکاس ، همچون هر شخص دیگری در اجتماع دارای خط فکری و ایدئولوژیکی خاصی است که دخالت آن قطعا تاثیرگذار خواهد بود و این دخالت هم خواسته یا ناخواسته گریزناپذیر است.

آنچه که ما از آن بعنوان سبک و امضاء هنری اسم می بریم همین مسئله است که عکاس ، تفکرات خود را در عکس دخالت می دهد ، این تفکرات بوسیله زاویه نگاه و کادربندی در عکس اعمال میشود.

در همین راستا ، آژانسها ، خبرگزاریها و بنگاه های عکس و خریداران عکس نیز به نوبه خود در جریان محتویات عکس دخیل هستند چراکه هریک از آنها سمت و سوی فکری خاص خود را دارند.

اینجاست که باز هم اهمیت عکس از پیش بیشتر آشکار میشود ، چراکه در دنیای رسانه ها و به عبارتی جنگ نرم که امروز بسیار مورد توجه کشور های ابرقدرت است ، بهترین وسیله عکس است ، چراکه عکس زبان مشترک همه مردم در هر جای دنیاست.

در دنیای امروز که قدرتها به رسانه مسلح شده اند و صفحه نخست همه آنها با عکسهای پرقدرت آذین بسته اند ، جایگاه عکاسی بسیار حائز اهمیت است و تاثیرگذار.

سرعت انتشار تصاویر در هرلحظه در همه جای دنیا چنان قدرتی به عکس بخشیده که وظیفه و رسالت عکاسی را دوچندان می کند.

اما با همه تفاسیر و واقعیتهای یاد شده ، تعهد عکاسی و اخلاق عکاسی همانند قانونی نانوشته عکاسان را موظف و مکلف به رعایت مسائل زیادی می کند.

به سخنان نخست برمیگردیم آنجا که چند نفر عکاس به طور همزمان و شرایط یکسان از یک موضوع یکسان عکاسی می کنند ، حال متوجه شدیم که هریک از آنها در پشت دوربین خود ، زاویه دید و تفکر خاص خود یا سفارش دهندگان خود را دارند.

با تمام این تفاسیر هستند عکاسانی که به صورت آزاد کار می کنند و دیدگاه آنها سفارشی و دلخواه هیچکدام نیست و بی طرفانه است اگر چه شخصا باید بگویم بازهم نمیتوان گفت بی طرفانه است.

چون واضح و آشکار است که هر عکسی با هر کادر و زاویه حتما نگرش و تفکراتی را در خود حمل می کند هر چقدر هم ادعا کنید که بی طرفانه است ، چون این عکاس است که دکمه شاتر را بر اساس تصمیماتی در لحظه فشار می دهد.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

سریال نون.خ و مساله ی زبان !

این نقد سریال نیست. حتی نقد آن چیزی که مطرح می شود نیز ممکن است نباشد. بیشتر بیان مساله و اشتراک گذاری سوالی است که شاید برخی از فیلمسازان و حتی تئاتری های کوردستان نیز با آن مواجه باشند. از این رو از زبان ساده تر و خودمانی تری نیز برای نوشتار استفاده می کنم. چند روزی است که سریال تلویزیونی «نون. خ» از شبکه ی یک سیما پخش می شود. داستان این سریال که از همان الگوی سریال پایتخت پیروی می کند ، این بار در یکی از مناطق کوردستان اتفاق می افتد. فارغ از اینکه مکان داستان بیشتر شبیه به روستاست و معلوم نیست چرا سازندگان اصرار دارند آن را شهر معرفی کنند، و یا اینکه در جمع اهالی روستا نیز یکی از بازیگران فارس است و بسیار روان فارسی صحبت می کند و معلوم نیست چرا به تنهایی او فارسی را اینگونه صحبت می کند و سایرین به شکل دیگر؛ اما حضور بازیگران بومی منطقه و حضور موسیقی کوردی در سریال، از ویژگی های خوب آن به حساب می آید. اما آنچه بحث اصلی این نوشتار است مسئله ی زبان است. چیزی که از روز اول پخش سریال ذهنم را به خود مشغول کرد اما ترجیح بر آن شد تا لااقل بعد از پخش چند قسمت مسئله طرح شود. امروز که واکنش توییتری برخی از مردم نسبت به مسئله ی زبان بکار رفته در این سریال را دیدم، زمان طرح مسئله را مناسب تشخیص دادم. زبان کوردی، اگر چه دارای واژگان مشترک با زبان فارسی است و حتی بنا به اظهار نظر بسیاری از کارشناسان این دو زبان هم ریشه هستند و هر کدام در جغرافیای خود تغییرات زمانی و کاربردی و خود را پیدا کرده است، با این حال این، زبان کوردی، زبانی کاملا مستقل با دستورات گرامری خاص خویش است و لهجه محسوب نمی شود. از این رو تولید یک اثر ملی در کوردستان با حضور شخصیت های کورد، با تولید یک سریال در اصفهان و یا یزد و شیراز و... تفاوت زیادی دارد. چرا که این لهجه های فارسی شیرازی و اصفهانی ولو به صورت غلیظ و با کلمات خاص منطقه نیز ادا شود، نهایتا منظور خود را به مخاطب عمومی منتقل می کند. در سریال نون.خ همه ی کاراکترها -تا این جای قصه- کورد هستند. پس طبیعتاً باید با یکدیگر کوردی حرف بزنند و لزومی به استفاده از زبانی که نه فارسی است و نه کوردی،  ندارند. این امر به ویژه در مناطق کورد زبان که اهمیت خاصی به زبان مادری میدهند بسیار خودنمایی خواهد کرد.  اگر داستان این سریال در نقاطی دیگر از ایران که به دلایل مختلف ، برخی خانواده ها ترجیح داده اند با کودکانشان به جای زبان مادری با زبان ملی صحبت کنند، ساخته می شد، کمتر مسئله ی زبان خودنمایی می کرد و می شد کاراکترهای فیلم را از این خانواده ها معرفی کرد و به راحتی مسئله را توجیه نمود، اما در تمامی شهرهای کوردزبان، مسئله ...

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
2103
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: