رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


    مهاباد لطیف
    ١٢(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۶٢(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۶٢(in)
گاه‌شمار تاریخ خورشیدی
مهر ۱۳۹۷
ش ی د س چ پ ج
« شهریور    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

تماشاخانه و آکادمی تئاتر قطب الدین صادقی ۲۰ مهرماه در تهران رسما آغاز به کار کرد.

به گزارش بینەر،  همزمان با روز بزرگداشت حافظ، با حضور معاون هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، مدیرکل هنرهای نمایشی، رییس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران، رئیس کمسیون شورای شهر تهران، هنرمندان و اساتید برجسته ی تئاترکشور، دانشجویان و علاقمندان به هنر تئاتر، تماشاخانه ی شانو در تهران افتتاح شد.

در ابتدای این آیین که با اجرای کوروش سلیمانی همراه بود، دکتر قطب الدین صادقی ضمن خوشامدگویی به میهمانان به بازگویی روند شکل گیری این تماشاخانه پرداخت.

این استاد دانشگاه عنوان کرد: سیستم آموزشی تئاتر در کشور دچار سردرگمی عجیبی شده است و با کمال تعجب شاهد هستیم در برخی دانشگاه ها تا ۶۰۰ نفر دانشجو بدون کنکور برای رشته ی تئاتر پذیرش می شود که بسیار جای تعجب دارد. همین آَشفتگی و دلبستگی به دانشجویان تئاتر باعث شد تا به فکر تأسیس مرکزی باشم که بتواند به شکل منسجم و مرتب و با تکیه بر روش علمی به علاقمندان تئاتر، آموزش دهد.

مدیر گروه نمایش هنر افزود: بعد از نزدیک به ۵۰ سال کار تئاتر همواره برای تمرین و جمع شدن گروه آواره بودیم و بسیاری اوقات از سالن ها به بهانه های مختلف بیرون رانده شدیم. گروه ۴۰ نفره ی ما حتی ۴۰ متر جا برای دور هم جمع شدن نداشت و همین امر دلیل دومی بود تا از این آوارگی خلاص شویم و به فکر تأسیس تماشاخانه افتادم

صادقی در ادامه از مشقات این مسیر گفت و عنوان کرد:  اگرچه در حوزه ی تئاتر در بازیگری و نویسندگی و کارگردانی و نقد و پژوهش و… تجربه داشتم اما هرگز در ساخت تماشاخانه تجربه ای نداشتم و این تجربه ی سخت و گران سنگ بود.

وی افزود: در ابتدای کار متوجه شدم هزینه های کار بسیار بالاست و از توان بنده خارج است ، لذا به سراغ شریک گشتم که متوجه شدم شرکای مدنظر اهداف دیگری در سر دارند و از این رو از موضوع شراکت گذشتم. بعد از آن به دنبال قرض و وام رفتم  و به ۲۰۰ نفر از دوستان و آشنایان پیغام فرستادم که حتی یک جواب نگرفتم و بعضاً ارتباطات خود را نیز با بنده قطع کردند. اما نهایتاً با همکاری برخی از افراد به صورت خودجوش و همچنین حمایت های معاونت هنری، شهرداری ، تیوال، نشر قطره و چند شخص دیگر توانستم به سختی کار را شروع کنیم.

دکتر صادقی ضمن تشکر از این افراد عنوان کرد که مالک حاضر به فروش ملک شده است و از این رو از شورای شهر و معاونت هنری درخواست کرد که یا آنها آن ملک را خریداری کنند و یا به او برای خرید آن وام دهند تا این مکانی که با زحمت اما با اصول بسیار دقیق و با بهره گیری از امکانات پیشرفته طراحی و آماده شده است، برای همیشه پابرجا بماند.

کارگردان "یادگار گاده ر" گفت: اکنون ۴۳۰ میلیون بدهکار هستم که نزدیک به دو دسته چک نزد مردم دارم که امیدوارم بتوانم تا پایان سال تسویه کنم.

علی مرادخانی، معاون هنری وزیر ارشاد سخنران بعدی مراسم بود که از دوستی دیرینه ی خود با دکتر صادقی گفت و عنوان کرد: بسیار خوشحالیم که چنین مکانی توسط استاد برجسته ای دایر شده است و امیدواریم همین امر الگویی برای راه اندازی چنین تماشاخانه هایی برای اساتید بنام باشد.

وی افزود: بودجه ی معاونت هنری در سال ۴۰ میلیارد تومان است که این بودجه نه فقط برای تئاتر که باید برای همه ی بخش های هنری  در سراسر کشور هزینه شود که در صورت پرداخت کامل آن در سال، باز هم جوابگوی این حجم از کار نیست.  با این حال حمایت از بخش خصوصی و تلاش برای ایجاد تسهیلات از مهمترین کاری است که می توان برای پیشرفت این بخش انجام داد.

محمد جواد حق شناس، رئیس کمسیون فرهنگی شورای شهر تهران سخنران پایانی این آیین بود. وی از دکتر صادقی به عنوان سرمایه ی فرهنگی مهم کشور یاد کرد و از دایر شدن چنین مرکزی تجلیل کرد. وی گفت: ۲۰ سال قبل در سفری به فرانسه متوجه شدم که در پاریس هر شب بیش از ۳۰۰ اجرا به روی صحنه می رود ، در حالی که در آن زمان تعداد تئاتر های اجرا شده در تهران به ۱۰ اجرا هم نمی رسید و از این بابت به نوعی احساس حقارت می کردم. اما چند روز قبل متوجه شدم اکنون در هر شب در تهران نزدیک به ۱۰۰ تئاتر اجرا می شود و این خبر بسیار خوشحال کننده ای است که توانسته ایم به مدد تماشاخانه های خصوصی تئاتر را گسترش دهیم.

قطعات تئاتر و هه لپه رکی کردی آیتم های آیین گشایش بود

در این مراسم قطعاتی کوتاه از نمایش های «فروغ ساراپینا» به کارگردانی و اجرای محسن حسینی، اپیزود «سرگل» از نمایش «نامه های عاشقانه از خاورمیانه» توسط هانا کامکار و نمایش «من» به کارگردانی فرهاد تجویدی اجرا شد. این نمایش ها قرار است بزودی به عنوان اولین اجراهای تماشاخانه ی شانو به روی صحنه بروند.

با اجرای رقص کردی توسط ئاسو نادری و گروهش، فضای متفاوتی در مراسم ایجاد شد و به این ترتیب تماشاخانه ی شانو(نمایش) در ۲۰ مهر ۱۳۹۶ به صورت رسمی دایر شد.

 

 

 

اخبار مرتبط

نظرات

  • لطفا آدرس مجموعه ی شانو را هم به مخاطبین ارائه فرمایید

  • سلام، شما چرا نظرات را سانسور می کنید در دنیای امروز چنین کاری خیلی عقب ماندگی است می خواهم از ایشان بپرسید چرا فکر می کند زمین و زمان به او مقروض است؟ او می خواهد به جایی برسد و طمع پول و شهرت دارد به مردم چه ارتباطی دارد؟ طوری گلایه می کند که انگار در حساب همه میلیونها پول است که به ایشان کمک نکرده اند… تازه ایشان از جمله انسانهای حق نشناس و نمک نشناسی است که دومی ندارد ی 

یادداشت ویژه

نگاهی به جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد

هیاهوی بسیار برای … ؟

چند روزی از پایان جشنواره نمایشنامه خوانی مهاباد که اولین دوره ی خود را طی کرد نمی گذرد. اکنون شاید بهترین زمان برای نقد و بررسی رویکرد این جشنواره باشد. گرچه این انتقادها از همان زمان علنی شدن بحث جشنواره قابل طرح بود، اما به جهت حمایت از برگزاری و جلوگیری از شائبه های مختلف، این نقد به بعد از برگزاری موکول شد تا پیش داوری اشتباهی صورت نگرفته باشد. اولین موضوع قابل بحث عنوان جشنواره است که از دو عبارت متفاوت اما با زمینه ی مشابه برخوردار است. نمایشنامه خوانی یا اجرا خوانی؟ آنچه که مدت ها در ایران با عنوان نمایشنامه خوانی شناخته می شد، بیشتر دلالت بر خوانش نمایشنامه توسط چند بازیگر(و گاه یک بازیگر) نشسته بر صندلی و با متن در دست بود. کم کم این شکل نشستن صرف، تغییراتی پیدا کرد و بازیگران به صورت ایستاده و یا به اشکال مختلف و با بهره گیری از دکور بسیار ساده، نور و صدا (در حد محدود) به خوانش نمایشنامه پرداختند و به نوعی اجراخوانی قلمداد شد. در واقع اجراخوانی ما به ازای script-in-hand performance مورد استفاده قرار گرفت. تقریبا تعریف دقیق و مشخصی از شکل و تاریخچه ی نمایشنامه خوانی نمی توان یافت و تعاریف و توضیحات متفاوتی برای آن ارائه شده است. با این حال دو نکته ی اساسی وجه مشترک همه ی این تعاریف است. نمایشنامه خوانی برای خوانش اثر نو و اجرا نشده ی نویسنده توسط نویسنده و یا بازیگران شکل گرفته است که این امر نیز برای دو مقصود صورت می گیرد. یا نویسنده در حال معرفی نمایشنامه ی خود به کارگردانان و کمپانی های تولید تئاتر است، یا نویسنده قصد دارد با خوانش آن با بازخورد مخاطب آشنا شده و نمایشنامه اش را براساس این بازخورد بازنویسی نماید. حالت کلی دوم مربوط به خوانش نمایشنامه های یک نویسنده به صورت رپرتواری است. به این معنا که مثلا مجموعه ای از آثار شکسپیر توسط گروههای مختلف به منظور بررسی آن آثار در زمانی مشخص خوانده می شود. در هر دو حالت کلی ، جنبه ی ادبیات نمایشی بر جنبه ی اجرایی غالب است. با این حال این غلبه ی ادبیاتی معمولا در شکل اول که بیشتر به منظور معرفی اثر صورت می گیرد، نمود بیشتری دارد و می توان آن را نمایشنامه خوانی در نظر گرفت. در شکل دوم که جنبه ی آموزشی و یا پژوهشی آن بیشتر مور توجه است و در بسیاری از مدارس تئاتری جهان با استفاده از همین شیوه ی در یک فصل مشخص آثاری از نویسنده ای مشخص مورد خوانش قرار می گیرد، می توان به شاخصه های اجراخوانی (یا نمایش با متن در دست) نزدیک شد تا جنبه هایی اجرایی نمایشنامه نیز مورد توجه قرار گیرد. طبیعتا هیچ کدام از این روش ها یک قانون غیرقابل تغییر نیست و تداخل آن در یک دیگر امکان پذیر است. اما معمولا برای بررسی پدیدهای علوم انسانی می بایست یک عرف و تعریف مشخص را برای جلوگیری از پراکندگی بحث ...

جدیدترین خبرها

وعده گاه مسئولین

روز شمار عنوان وعده
656
روز گذشته
آیا سینمای مهاباد دوباره بازگشایی می شود؟
css.php