رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 2 خبر


    مهاباد لطیف
    ٢٢(°C)
    وزش باد آرام
    فشار ٢۵.۵٢(in)
    محدوده دید ۶.٠(mi)
    اشعه فرابنفش 0-Low
    رطوبت ٢۵.۵٢(in)
  • شنبه ۱۸ دی ۱۳۹۵ - ۱۴:۵۲
  • کد خبر : 3186
  • مشاهده : 222 بازدید
  • س.ت » سینما
  • چاپ خبر : اختتامیه اولین هفته فیلم کردی «سنه دژ»
اولین هفته فیلم کردی «سنه دژ»، با تجلیل از فیلم سازان حاضر در این رویداد فرهنگی و هنری، به کار خود پایان داد.

اختتامیه اولین هفته فیلم کردی «سنه دژ»

به گزارش بینەر به نقل از خبرگزاری صدا و سیمای مرکز کردستان، در اولین هفته فیلم کردی که از ١٤ تا ١٧ دی ماه در سینما بهمن سنندج برگزار شد، از ٥٢ اثر ارسالی، ٢٩ اثر از فیلم سازان اقلیم کردستان عراق و استان کردستان به نمایش درآمد. دبیرهفته فیلم کردی با اشاره به اینکه […]

به گزارش بینەر به نقل از خبرگزاری صدا و سیمای مرکز کردستان، در اولین هفته فیلم کردی که از ١٤ تا ١٧ دی ماه در سینما بهمن سنندج برگزار شد، از ٥٢ اثر ارسالی، ٢٩ اثر از فیلم سازان اقلیم کردستان عراق و استان کردستان به نمایش درآمد.

دبیرهفته فیلم کردی با اشاره به اینکه زبان هنر و سینما بیشترین اثرگذاری را در جامعه دارد، گفت: همکاری هنرمندان دو کشور گامی در جهت تداوم این رویداد ارزنده هنری است.

ستار چمنی گل با اشاره به استقبال پرشور مردم از اولین هفته فیلم کردی «سنه دژ»، افزود: بیش از ١٨٠ نفر در هر سانس پای نمایش این فیلمها نشستند.

معاون وزیر فرهنگ و جوانان اقلیم کردستان عراق هم در این مراسم با اشاره به اینکه فرهنگ و تاریخ اقلیم عراق با ایرانیان اشتراکات زیادی دارد، اظهار امیدواری کرد، با افزایش تعامل میان دو کشور، مراودات فرهنگی و هنری بین هنرمندان و فیلم سازان هم بیشتر شود.

خلیل عبدالله از مردم کردستان برای استقبال پرشور از هفته فیلم کردی قدردانی کرد و افزود: این گامی مهم برای تولید بیشتر فیلمهای کردی در دو کشور است.

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کردستان هم، ایجاد فضای فرهنگی و واگذاری رویدادهای فرهنگی به اصحاب فرهنگ و هنر را از راهبردهای اصلی حوزه فرهنگ و ارشاد اسلامی اعلام کرد.

رحیم جعفری افزود: نگاه منطقی و واقع گرایانه دولت و نیز توجه به محتوای فیلمها توسط فیلم سازان در ٢ سال اخیر موجب ارتقای این حوزه شده است.

وی با اشاره به فروش ١٠٠ میلیارد تومانی در سینمای کردستان افزود: این نشان دهنده توجه ویژه و علاقمندی مردم این استان فرهنگی به سینماست.

اولین هفته فیلم کردی «سنه دژ»، مقدمه میزبانی کردستان برای جشنواره فیلم کردی است که مرداد سال آینده برگزار می شود.

 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

یادداشتی بر حاشیه‌ نمایشگاه مهدی ضیاءالدینی، نقاش کُرد

روایت‌های عشق

لازم نیست از تکنیک‌های نقاشی چیزی بلد باشید، یا سال‌ها در مورد تاریخ هنر مطالعه کرده باشید، تنها کافی است «کُرد» باشید تا تابلوهای«مهدی ضیاءالدینی» بر افسانه‌های کردی، تو را به عمق تاریخ شفاهی کردستان ببرد. افسانه‌هایي که از دو گفتمان بنیادی - عشق و تراژدی- سخن می‌گوید. در همان قدم‌های ابتدایی نمایشگاه، دیگر به طور کل سخن دوست محققم باورم شد: «بیت‌های کردی الهیات کلاسیک کردها هستند». نمی‌توان تابلوی «سوارو» یا «شور محمود و مرزینگان» را دید و در ذهن خود سفر جانکاه عشق را مرور نکرد. مهدی ضیاءالدینی، دقیقا شکل تابلوهایش هست؛ ظاهری آرام و درونی سنگین. روایت‌ مردمانش را با نوک قلمو از تاریخ سینه به سینه بیرون می‌کشد، رنگ می‌زند و دوباره زنده می‌کند. در عصری که تکنولوژی، قصه‌ها را به حاشیه رانده و همه چیز را ساندویچ شده و تنها در اپیزودهای دو خطی به خورد مخاطبانش می‌دهد، و خود «تخریب کلان روایت‌ها» به تنها روایت اسطوره‌ای عصر ما بدل شده است، جسارت می‌خواهد که مخاطب را به دنیایی کلاسیک و به دور از تلگرام و اینستاگرام و موبایل و لپ تاپش دعوت کرد. روایتگر بیت «سوارو»، زنی نه تنها از قبیله‌ عشق بلکه از قبله‌ عشق است، با گیسوانی آشفته و کلامی محزون. روایتگر قصه،‌ عاشق خویش است. سوارکاری چابک، در میان انبوه سواران به جنگ دشمن می‌رود و در آخرین دیدار از معشوق خود طلب بوسه می‌کند. اما زن، با چشمانی باز و سینه‌ای پر از غرور برایش شرط تعیین می‌کند. «تنها در صورت پیروزی در جنگ است که به کام من میرسی». سوار، دیگر هم برای وطن باید بجنگد و هم برای عشق. اکنون سوار باز آمده، شکست نخورده اما زخمی است و باز زن، آواز سر می‌دهد، ملول و نگران و پشیمان: «نه، هیچ طبیب و لقمانی بر بالینش حاضر نشود، خودم از تن خود، از عرق سینه‌ام، از گرد انگشترم برایش مرهمی درست می کنم و بر آن زخم می‌نهم». کلامی محکم، سنگین با آوازی کش‌دار. نقش‌های مهدی ضیاءالدینی، تنها روایتگر قصه‌ها نیست بلكه پلی میان اکنون و گذشته‌ دوری است که حسی غریب دامانش را گرفته و انگار میان دود و دم این همه «آوانگاردیسم» بی‌بنیان گم شده است. گویی بر روی هر تابلویش جمله‌ معروف آرتور‌ رمبو نوشته شده است: «همان‌گونه که می‌دانیم، عشق را باید از نو ابداع کرد». قامت کشیده‌ زن‌ها، سینه‌ فراغ مردها و صورت مغموم و تامل برانگیزشان، برایم یادآور سخنی از آلن بدیو بود: «عشق هردم باز آفریدن خود است؛ شعله اش را نگهدار تا پایدار بماند». در جست‌وجویی حماسی وار بر بیت‌های کردی مانند نقش‌های استاد، باید جسورانه اسبت را زین کنی؛ اگر از جنس حماسه‌ای، شال و کمر و سربند ببندی و اگر از جنس روایتگر عشق هستی، باید «که وا» و« سوخمه» و «کولینجه» را با کلاه و پولک‌های آویزانش بر تن کنی. حال آماده‌ سفر به عمق ذهن مردمان کرد هستی. تمام رنگ‌های عالم را در خورجین بگذار و هرچقدر –واژه- داری با خودت ببر؛ چرا که برای توصیف چنین عالمی ...
css.php